30-letnia Sonita Alizadeh (Sonita Alizada) miała zostać sprzedana, a jej życie wyceniono na kilka tysięcy dolarów. Jak udało jej się uciec z Afganistanu? Przeczytaj koniecznie!

Afganistan Talibowie

Afganistan to położone w Azji Południowej państwo, które obecnie rządzone jest przez Talibów „w oparciu o skrajnie surową interpretację prawa koranicznego (szariatu), dążąc do przywrócenia Islamskiego Emiratu”.

W Afganistanie jest jeden z najwyższych wskaźników analfabetyzmu na świecie i wynosi on ponad 60% populacji. Kobiety zaś nie mają żadnych praw – ich rolą jest być żonami i matkami. Uważa się też, że wykształcona czyli umiejąca czytać i pisać kobieta, będzie nieposłuszna swojemu mężowi. Natomiast mężowie mogą swoje żony traktować jak rzecz – bić, czy poniżać. Na porządku dziennym jest też aranżowanie małżeństw i – dosłowne – kupowanie żon.

Sonita Alizada – Jej życie wyceniono na kilka tysięcy dolarów!

30-letnia Sonita Alizada (ur. 1996) urodziła się w Afganistanie i już jako dziecko miała zostać sprzedana na żonę. Jej cena wynosiła 9 tys. dolarów.

Jednak Sonita już jako kilkulatka zapragnęła wyrwać się ze schematu narzucanego przez Talibów. Jej największym marzeniem była nauka i chodzenie do szkoły, c0 dla dziewczynek było zakazane. Gdy jej rodzina uciekła do Iranu – również nie mogła się legalnie uczyć, bo nie miała dokumentów. Jednocześnie jej mama i bracia byli przeciwni nauce, a nieposłuszeństwo było karane rękoczynami.

Na szczęście dzięki swojej determinacji Sonita Alizada trafiła do szkoły prowadzonej przez organizację pozarządową. Jednocześnie odkryła swoją nową pasję – muzykę rap. W efekcie krok po kroku zmieniała swoje życie, aż udało jej się uciec do USA.

Jej książka „Byłam na sprzedaż” to niezwykły dokument kobiety, ale też przyczynek do refleksji nad przyjmowaniem emigrantów, których wartości i tożsamość może być całkowicie odmienna od naszej. Link do książki TUTAJ

Niepowodzenie naszego planu, przegrana czy nieosiągnięcie zamierzonego celu daje nam dojmujące uczucie porażki i przegranej. Jednak co to jest dobra porażka i jak ją osiągnąć?

Dobra porażka to oksymoron, bo na pierwszy rzut oka wydaje nam się, że niepowodzenie nie może być dobre. Jednak Jarek Łojewski w książce pt. „Anatomia porażki” przedstawia koncepcję dobrej porażki (brillant failure).

Dobra porażka co to

Ta koncepcja zakłada przede wszystkim, że dążąc do zamierzonego celu działaliśmy w dobrej intencji i zrobiliśmy to, co w naszej mocy, by go osiągnąć. Jednak jeśli i tak się nie udało, w myśl brillant failure nie załamujemy się, nie biadolimy i nie obwiniamy siebie czy innych.

Celem idei dobrej porażki, jest przekształcenie jej w coś pozytywnego i konstruktywnego.

Aby więc nasze niepowodzenie było „dobre”, czyli przyniosło dobre skutki, trzeba poddać je analizie. Bo taka porażka będzie dla nas źródłem wiedzy na przyszłość.

Warto więc rozważyć: czy byliśmy dostatecznie przygotowani, czy to był odpowiedni czas, czy mieliśmy odpowiednie doświadczenie oraz odpowiednią postawę, by osiągnąć taki cel.

Jeśli po naszym niepowodzeniu trochę ochłoniemy i na spokojnie przeanalizujemy sytuację, prawdopodobnie zajdziemy przyczynę porażki i będziemy mogli podjąć kroki, by uniknąć jej w przyszłości.

„Anatomia porażki” Jarek Łojewski

W książce „Anatomia porażki” autor przede wszystkim zachęca nas do tego, by nie traktować niepowodzeń jako czegoś, co nas pogrąża na wieki. Poza „dobrą porażką” przedstawia też inne ciekawe koncepcje.

Wskazuje na przykład, że niepowodzenie traci na swej „wadze” wraz z upływem czasu – to co kiedyś było „dramatem”, po latach może być okazją do żartów z samego siebie.

Zauważa też, że to samo wydarzenie przez różne osoby może być różnie przyjmowane. Dla jednej osoby nieosiągnięcie zamierzonego celu może być wielką porażką. Ktoś inny wzruszy ramionami i podejmie kolejną próbę.

Tym samym „Anatomia porażki” pozwala nam spojrzeć na różne niepowodzenia z dystansem oraz zachęca do wyciągania wniosków z tych porażek, tak by kolejnym razem nasze działania przyniosły sukces.

Link do książki TUTAJ

Na temat zarzadzania pieniędzmi napisano mnóstwo książek, jednak niewiele jest takich, które kwestię pieniędzy prezentują z perspektywy psychologii. Tym samym warto przeczytać bardzo oryginalną pozycję jaką jest „Psychologia pieniędzy. Ponadczasowe lekcje o bogactwie, chciwości i szczęściu”.

„Psychologia pieniędzy. Ponadczasowe lekcje o bogactwie, chciwości i szczęściu” to książka, którą napisał Morgan Housel, znany autor, dziennikarz i ekspert finansowy.

Pozycja ta nie jest ani podręcznikiem ani poradnikiem dotyczącym samego zarabiania, a pozycją która kwestie pieniędzy pokazuje nam z bardzo różnych stron.

„Psychologia pieniędzy” to zbiór opowieści o ludziach, którzy zarobili (lub stracili) ogromne pieniądze, potrafili utrzymać fortunę lub też nie. Autor zatem pokazuje zarówno sukcesy, jak i porażki, jednak za każdym razem przedstawia bardzo oryginalny punkt widzenia.

Na przykład wiele osób ma przekonanie, że aby zostać bogatym, trzeba dużo pracować, mieć wykształcenie, mieć dobrą strategię, plan, zachować zimną krew itp. Obecnie też dużo się mówi na temat mentalności i przekonań na temat pieniędzy.

Słowem zgodnie z tym punktem widzenia, wszystko zależy od nas. Tymczasem Morgan Housel wskazuje na mało materialistyczny czynnik bogactwa, jakim jest… szczęście.

I nie sposób podważyć jego punkt widzenia, gdyż podaje wiele przykładów na to, że kogoś spotkało szczęście, a ktoś miał pecha. Np. ktoś żył w czasach kryzysu, a ktoś inny urodził się w czasie prospetity; ktoś był zdrowy, a ktoś zmarł w młodym wieku; ktoś miał dostęp do szczególnej wiedzy, a ktoś inny nie miał itd.

Tym samym autor z wielu osób zdejmuje poczucie winy dotyczące pieniędzy. Jednak nie zdejmuje odpowiedzialności za własne finanse, czego uczą nas inne historie i przykłady podane w książce.

Warto przeczytać „Psychologia pieniędzy. Ponadczasowe lekcje o bogactwie, chciwości i szczęściu”, bo jest to książka ukazująca kwestię finansów z wielu punktów widzenia, a to może też zmienić nasze podejście do pieniędzy i zarabiania. Polecamy!

Marlena to współczesna, niezależna kobieta. Pracowała jako pilotka wycieczek i nie miała żadnych zobowiązań rodzinnych. Nagle jej życie wywróciło się do góry nogami i stanęła wobec ogromnych wyzwań.

„Rodzinna ruletka” Anna Karpińska

„Rodzinna ruletka” Anny Karpińskiej to opowieść o Marlenie i jej rodzinie. Początek książki jest spokojny i przypomina sagę o różnych życiowych wydarzeniach. Co prawda ojciec Marleny porzuca jej matkę po 30 latach małżeństwa ale (niestety) takie rzeczy dzieją się w naszych czasach.

Później jednak następuje nagły zwrot akcji i książka nabiera niesamowitego tempa. Marlena, która do tej pory była wolnym ptakiem musi „dźwignąć” niemal całą rodzinę. Bo to na jej głowę, po tragicznym wypadku, spada opieka nad kilkuletnią dziewczynką, organizacja pogrzebu ojca dziecka, czy monitorowanie stanu zdrowia matki dziewczynki, a nawet zajmowanie się „marnotrawnym” ojcem i jego córką z drugiego małżeństwa.

Sytuacja wydaje się nie tylko dramatyczna, ale i mocno skomplikowana. Jednak powieść „Rodzinna Ruletka” jest świetnie napisana i niesamowicie wciągająca. Ponadto autorce – pomimo wielu wątków książki – udaje się zachować lekkość i klarowność narracji.

To powieść, którą czyta się z ogromnym zainteresowaniem, a gdy następuje koniec czytelnik wręcz żałuje, że powieść się skończyła.

Tak więc książkę serdecznie polecamy i liczymy na drugą część perypetii Marleny i jej rodziny!

Ewa Woydyłło w swojej książce „Wszystkiego najlepszego! Jak dbać o własne szczęście”, udziela zaskakującej rady dotyczącej wstydliwych sekretów.

Radzi bowiem, by powiedzieć o nich aż trzem osobom. Dlaczego warto zdradzić swoją tajemnicę? > Zobacz TUTAJ

Krzysztof Ibisz właśnie skończył 61 lat (ur. 25 lutego 1965 r.) jednak w sieci wciąż pojawiają się żarty z jego młodego wyglądu.

Jaki jest sekret  prezentera?

Młody wygląd to nie tylko kwestia metryki, ale też wielu innych czynników takich jak nasz styl życia, odżywiania, ubierania czy temperamentu. Przykładem osoby, dla której „czas się zatrzymał”, może być właśnie Krzysztof Ibisz, który pomimo sześćdziesiątki „na karku”, wciąż młodo wygląda.

W swojej książce pt. „Coraz młodszy. Jak zadbać o sylwetkę, zdrowie i siłę po czterdziestce”, prezenter dzieli się swoją osobistą drogą do bycia w formie.

Warto tu podkreślić, że mówiąc o „diecie” czy „treningach” nie mówimy o działaniach, jakie mają nam dać upragnioną sylwetkę np. „do lata”, „na Sylwestra” czy „na wesele”, lecz o określonym stylu odżywienia i stałej aktywności fizycznej.

I tak, w swojej książce Krzysztof Ibisz opisuje różne modele diet i wskazuje tę, jaką ona sam stosuje. Nie jest to jednak żadna z tzw. modnych diet, a dieta o niskim indeksie glikemicznym. W poradniku podano też tabele z IG danych produktów.

Druga kwestia trening i tu prezenter wskazuje na trening siłowy – z obciążeniami – jako kluczowy dla naszego zdrowia. Znajdziemy tu więc zalecenia do co ilości i rodzaju ćwiczeń, jakie powinniśmy wykonywać w zależności od tego, czy jesteśmy na redukcji (chcemy schudnąć) czy na masie (chcemy zbudować mięśnie).

Krzysztof Ibisz pisze też o regeneracji, która jest konieczna – bez niej bowiem nie będziemy mieli siły na aktywność fizyczną.

Odrębną częścią – i bodaj najciekawszą – jest wstęp, w którym prezenter dzieli się swoją osobistą historią. Jak się bowiem okazuje, Ibisz nie miał raczej problemu z wagą. Przeciwnie – przez całe lata bezskutecznie próbował zbudować masę mięśniową. Natomiast gdy zaczął pracować w telewizji, jego BMI było nadal prawidłowe. Jednak miał (relatywnie) spory obwód pasa, a przy tym słabe ręce i nogi.

Tak więc dopiero odpowiednio dobrane ćwiczenia oraz sposób odżywiania sprawiły, że teraz czuje się silny i zdrowy. Wnioski z jego doświadczeń, przedstawione są na dalszych kartach książki.

„Coraz Młodszy” to książka przede wszystkim dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę ze aktywnym stylem życia.

Dla tych, którzy są już w trybach zdrowego odżywiania i treningów, może być interesująca z uwagi na własną historię Krzysztofa Ibisza i różne ciekawostki z jego życia.

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

Post udostępniony przez Krzysztof Ibisz (@krzysztof_ibisz_official)

Na rynku wydawniczym właśnie ukazała się książka słynnej reportażystki – Hanny Krall, pt. „Pożegnanie z Narwią”.

O czym jest najnowsza książka słynnej autorki?

Jak przypomina wydawca – Wydawnictwo Literackie:

Hanna Krall – światowej sławy reporterka, której książki, w tym ponad sto przekładów, na stałe weszły do kanonu reportażu. Autorka m.in. słynnej książki Zdążyć przed Panem Bogiem, opartej na jej rozmowie z jednym z przywódców powstania w getcie warszawskim, Markiem Edelmanem.

Jednak „Pożegnanie z Narwią” to nie reportaż i nie powieść, a wywiad rzeka. Tym razem to sama Hanna Krall jest bohaterką opowieści, a rozmowę prowadzi reporter i autor literatury faktu – Wojciech Tochman.

Książka różni się od większości wywiadów, bo bardziej przypomina luźną gawędę. Czuje się tu lekkość i wielką sympatię między rozmówcami. Rozmowa nie jest też „ugładzona” pojawiają się – bardzo życzliwe zresztą – osobiste wycieczki między panią Hanną, a panem Tomaszem i różne naturalne wtrącenia.

Treść i forma wywiadu także jest bardzo oryginalna. W tej rozmowie bowiem Hanna Krall niejako podsumowuje swoje życie. W sposób chronologiczny opowiada o ważnych dla siebie miejscach i odwiedza je razem z „panem Wojtkiem”. Przytaczane są także rozmowy z napotkanymi ludźmi – i to niekoniecznie znajomymi, jak choćby podejrzanym „towarzystwem” na jednym z podwórek.

Co ciekawe, ten swoisty „życiorys” Hanny Krall nie zaczyna się od dnia jej narodzin, a od końcówki wojny. Tak jakby dopiero wojna i czas powojenny były początkiem jej życia. Dalej czytamy czasowym pobycie w domu dziecka, szkole , powrocie do mamy, studiach, ale przede wszystkim o pracy w „Polityce”, licznych reportażach oraz książkach i małżeństwie autorki.

W książce „Pożegnanie z Narwią” uwagę zwraca to, że bohaterka nie ma do nikogo żalu ani złości – choć z pewnością wiele jej przeżyć można uznać za traumatyczne. Jest za to po postu relacja ze zdarzeń – opis tego co się stało i przejście do kolejnych wydarzeń.

Tytułowa Narew pojawia się na końcu książki. To tam, nad Narwią reportażystka ma działkę rekreacyjną, z którą wiąże się wiele przygód i anegdot. Tym samym w wywiadzie „odwiedzamy” z jego bohaterką najważniejsze miejsca jej życia.

Serdecznie polecamy „Pożegnanie z Narwią”, bo jest to nie tylko bardzo ciekawa książka, ale też pozycja o wielu innych walorach.

Link do książki TUTAJ

Czy fajnie byłoby móc przebierać w nieskończoność w mężczyznach niemal codziennie mieć nowego męża?

Lauren to wypróbowała, a sprawa miała zaskakujący finał! > ZOBACZ TUTAJ

W swojej książce „Gdy powrócą kanarki” Laura Barrow opisuje niesamowitą historię trzech sióstr.

Dorosłe już kobiety wracają do rodzinnej miejscowości w Luizjanie, by rozwikłać zagadkę z przed lat.

Savannah, Rayanne i Sue Ellen to trzy siostry z trudną przeszłością. Zaczęło się od ich babci – Buni, która jako młoda jeszcze kobieta, straciła męża. Matka dziewczyn związała się z nieodpowiedzialnym mężczyzną, a gdy najmłodsze dziewczynki – bliźniaczki Georgia i Savannah mają po cztery lata, jedna z nich znika. Niedługo później Beverly umiera na raka, ojciec dziewczynek zrzeka się opieki nad nimi i dzieci trafiają pod opiekę Buni.

Po latach wracają na weekend do Luizjany i odkrywają, że to właśnie zniknięcie Georgii jest dla każdej z nich rysą – brakującym elementem układanki. Postanawiają więc rozwikłać sprawę z przed lat, a jednocześnie weryfikują swoje siostrzane relacje oraz relacje z Bunią, która jest osobą o bardzo wyrazistym charakterze.

„Gdy powrócą kanarki” Laury Barrow to świetnie napisana książka, która oddaje klimat małego miasteczka w USA. Taka miejscowość może wydawać się nudna, a jednocześnie skrywa wiele sekretów jej mieszkańców. To także opowieść o trudnych przeżyciach i relacjach rodzinnych. Bo choć nie każdy miał tak traumatyczne przeżycia, to może odnaleźć pewne analogie też w swoim życiu.

Serdecznie polecamy!

Po utracie pracy i zerwaniu z chłopakiem, Emilka przyjeżdża nad morze do Klary i Wacława, którzy prowadzą tam pensjonat.

Jednak pobyt, który zapowiadał się bardzo spokojnie, zaczyna obfitować w sensacyjne wydarzenia!

Magdalena Kordel w swojej powieści „Słowo się rzekło, Madame” zaprasza nas do – z jednej strony – ciepłej, a z drugiej – bardzo dynamicznej opowieści.

Swoim przybyciem do pensjonatu „Eden”, 30-letnia Emilka uruchamia ciąg zaskakujących wydarzeń. Postanawia odkupić obiekt od właścicieli, ale to nie w smak jest lokalnym deweloperom. Dochodzi więc do prób zastraszania i aktów przemocy.

Jednoczenie także w Warszawie kobieta ma niedokończone sprawy, które wołają o załatwienie. Na chwilę więc wraca do stolicy, by rzucić się w kolejny wir zdarzeń.

Powieść „Słowo się rzekło, Madame” czyta się bardzo dobrze, bo jest świetnie napisana i bardzo dynamiczna. Łączy też w sobie sielskie klimaty z bardzo szybką akcją. Wiele tu też opatrznościowych zbiegów okoliczności, które w realnym życiu raczej by się nie wydarzyły. Jednak dzięki temu na koniec mamy pełen happy end i domknięcie klamry, która pojawia się na początku powieści. Chodzi tu o tytułowe powiedzonko Słowo się rzekło, Madame.

Polecamy!

Coraz częściej słyszymy o narcyzach. Związane jest to z jednej strony z rozwojem edukacji – także tej psychologicznej.

Z drugiej jednak z coraz większą powszechnością  narcystycznych zachowań, które są promowane przez współczesne realia, przede wszystkim social media.

Jednak związek z osobą narcystyczną nosi wszelkie cechy toksycznej relacji. Jak z niego wyjść?

W takiej właśnie sytuacji znalazła się Anna – główna bohaterka powieści „Superlatywy i mandarynki” Tiny Linde. Autorka powieści opisuje historię relacji Anny i Michała oraz zmagania kobiety na drodze do odzyskania wolności i niezależności.

Para poznaje się jeszcze w liceum i już wtedy Anna – do tej pory będąca sporą indywidualnością – podporządkowuje się chłopakowi. W kolejnych latach staje się osobą współuzależnioną – nieświadomie wspiera jego narcyzm oraz postępujący alkoholizm.

Bliscy pary choć widzą rysy na charakterze Michała, nie wtrącają się. Na pozór bowiem jest to idealne małżeństwo, a Michał bombarduje Annę zapewnieniami miłości, namiętnością i prezentami.

Wszystko jednak się zmienia, gdy do Anny dociera, że od lat jest zdradzana, a jej mąż prowadzi podwójne życie. Gdy kobieta postanawia się z nim rozwieść, ten prezentuje całą gamę toksycznych i niszczących zachowań.

Często mówi się, że narcyz jest zdolny do wszystkiego i właśnie to „wszystko” opisuje Tina Linde. Są tu więc notoryczne kłamstwa, naprzemienne obwinianie lub wzbudzanie litości, manipulowanie dziećmi, kontrola (włącznie z podsłuchami i kamerami), czy wyprowadzanie wspólnego majątku.

Dla osób, które nie zetknęły się z narcyzem, taka mieszanka może się wydawać nieprawdopodobna. Jednak ktoś, kto starł się z takim właśnie toksykiem wie, że jest to jak najbardziej realny scenariusz.

„Superlatywy i Mandarynki” to historia prawdziwa, jest to niejako dziennik związku i jego rozpadu. Na przykładzie bohaterki autorka pokazuje, że warto poprosić o wsparcie – rodziny, znajomych czy ekspertów takich jak prawnik czy psycholog.

Dla kogo jest książka „Superlatywy i mandarynki”?

Dla kobiet, które podejrzewają że ich partner jest narcyzem. Dla kobiet, które chcą wyjść z ze związku z narcyzem, czy wreszcie dla tych które już przeszły walkę z toksykiem, bo powieść może im dać poczucie, że nie są same i że nie one jedne nabrały się na czułe słówka. Polecamy!

Tina Linde to literacki pseudonim. Autorka jest absolwentką filologii na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zawodowo związana z branżą Human Resources, zdecydowała się nie publikować pod własnym nazwiskiem.

Prywatnie – mama dwóch nastoletnich córek, pasjonatka psychologii, fotografii i podróży, które nieustannie inspirują jej pisarską wyobraźnię.

Czasy wojny kojarzą nam się przede wszystkim z działaniami wojennymi i ofiarami ataków.

Jednocześnie poza frontem, toczy się zgoła inne życie.

Nawet w czasie wojny, na boku toczy się „normalne” życie. Oczywiście jest ono zupełnie inne niż w czasach pokoju. Jednak ludzie nadal muszą jeść, ubierać się, pracować, toczą takie czy inne życie rodzinne, spotykają się ze znajomymi, zakochują i rozstają.

O tym właśnie jest powieść „Lata Goryczy” autorstwa Elizabeth Jane Howard (1923–2014), książki należącej do cyklu Kroniki Cazaletów.

Pisarka doskonale pokazuje życie w czasach II wojny światowej w Londynie oraz w podmiejskiej posiadłości rodziny Cazaletów. W swojej powieści Elizabeth Jane Howard ukazuje nam inną dynamikę życia – w czasie wojny bowiem wiele osób decyduje się na szybkie małżeństwa (bo nie wiadomo, co przyniesie jutro), inni decydują się na romanse (bo nie wiadomo, ile jeszcze będą żyć), jeszcze inni podejmują prace czy aktywności, na jakie nigdy nie zdecydowaliby się w czasach pokoju.

Każdy rozdział książki jest poświęcony danemu odłamowi rodziny lub konkretnej osobie i w bardzo barwny, obrazowy sposób przedstawiono nastrój czy motywacje bohaterów. Razem z nimi przeżywamy ich wojenne sprawy czy refleksje nad życiem.

Powieść ma bardzo spokojne, dostojne tempo, ale jest świetnie napisana i bardzo dobrze się ją czyta. Polecamy!

WSPÓŁPRACA BARTEROWA

Seryjny morderca, który działał w Nowym Jorku to – w pewnym sensie nieobecny – a jednak główny bohater fascynującej książki „Wspólniczka” autorstwa Steve Cavanagh.

Zabójca określany jako Piaskun, dał się poznać, jako osoba, która robiła coś strasznego z oczami swoich ofiar. Gdy morderca zniknął, jego żona Carrie została oskarżona o współudział, a do akcji wkroczył adwokat Eddie Flynn. Był to prawnik, który nie podejmował się obrony Klienta, jeśli nie był pewien jego niewinności.

„Wspólniczka” Steve Cavanagh ma bardzo dynamiczną akcję, w której śledzimy działania całego zespołu Eddie Flynn, bo nie chodziło tylko o kwestie prawnicze, ale też o prowadzenie prywatnego śledztwa. Wszystko dzieje się pod presją czasu, z uwagi na terminy sądowe, a w międzyczasie Piaskun popełnia kolejne zbrodnie, w których znaczącą rolę odgrywają oczy ofiar. Porywa także współpracownicę Eddie i traktuje ją jako zakładniczkę.

Po wielu perypetiach Eddie Flynn zyskuje przekonanie co do niewinności Carrie i wygrywa sprawę. A gdy już wszyscy odetchnęli i świętowali sukces, jeden z członków jego zespołu odkrywa, że zostali oszukani przez prawdziwego Piaskuna…

„Wspólniczka” to świetnie napisana książka – zarówno pod względem budowy postaci, fabuły, jak i przedstawiania formalnych i prawnych kwestii. Powieść jest bardzo wciągająca i wprost nie sposób się od niej oderwać!

Fragment TUTAJ

„Plac Zabaw” to trzymająca w napięciu książka Michelle Frances.

Jednak zdarzenia opisane w powieści mogłyby się zdarzyć w każdym, uroczym miasteczku!

Akcja powieści „Plac Zabaw” Michelle Frances toczy się w fikcyjnym miasteczku nad jeziorem. Jak opisano w książce, Ripton to malownicza wioska wśród pagórkowatych krajobrazów Derbyshire.

Tam właśnie sprowadza się Nancy ze swoją 10-letnią córką Larą. Niestety kobieta nie wie, że kupiła dom, który bank przejął od popularnej mieszkanki wioski. Imogen nie może zaś przeboleć, że innym się powiodło, podczas gdy ona przez pandemię, zbankrutowała.

Ale to nie wszystko, co dzieje się w owym „uroczym” miasteczku. Ktoś truje psy, ktoś inny zdradza męża, inny żonę, ktoś kradnie publiczne pieniądze, a tajemniczy pies zagryza owce. Natomiast w pięknym jeziorze są zatopione resztki dawnych zabudowań i gdy woda obniża swój poziom, widać makabryczne szczątki budowli.

I właśnie na tym tle rozgrywa się główna akcja powieści, czyli nękanie Lary przez córkę Imogen – Rosie. W konflikt wciągnięte są obie matki, szkoła, a w końcu i cała wioska.

Powieść „Plac Zabaw” trzyma nas w napięciu przez dobre kilkaset stron, by na końcu dać bardzo zaskakujące zakończenie.

Serdecznie polecamy tę lekturę!

WSPÓŁPRACA BARTEROWA

W lipcu 2025 r. ukazała się najnowsza książka Evy Minge p.t „Córka Agencji”.

O czym jest najnowsza powieść projektantki?

„Córka Agencji” to kontynuacja wcześniejszej powieści pt. „Agencja”, jednak osoba, która nie czytała poprzedniej książki, może czuć się nieco zagubiona. Wcześniejsze wątki czy sprawy nie zostały w tej nowej książce choćby zarysowane, więc obraz postaci i ich życia budujemy niemal od zera.

Struktura książki

Na pierwszych, około 70 stronach, poznajemy Karę i Adę – przyjaciółki, a po części też przybrane siostry. Obydwie młode kobiety są wzburzone i przeżywają zdarzenia, których czytelnik nie zna. Cały czas pojawia się więc pytanie: „ale o co chodzi?”.

Autorka tego jednak nie ujawnia, bo przerzuca nas do retrospekcji – historii miłości Kary i Harry’ego – i ta opowieść znów ciągnie się przed dobre kilkadziesiąt stron.

W dalszej części na przemian poznajemy bieżące wydarzenia, jak i te z przeszłości. Tam jednak retrospekcje są już krótsze.

W efekcie czytelnik najpierw podąża za akcją w teraźniejszości, a potem cofa się na długo do przeszłości. Jednocześnie w dalszym ciągu nie wie, czego dotyczy cała powieść.

Fabuła

Generalnie jednak „Córka Agencji” to opowieść o młodej kobiecie, która bardzo negatywnie ocenia swoją matkę, choć ta „dała jej wszystko”. Teoretycznie wszystko, poza ciepłem i uczuciem. Jednak w toku powieści Kara przekonuje się, że wiele spraw błędnie interpretowała, bo matka (Stella) tym „chłodnym” podejściem i kontrolą chroniła córkę.

Książka jest wciągająca, bo czytelnik cały czas chce się dowiedzieć, czego dotyczy „problem” i gdzie leży prawda. Po czym nagle wszystko się kończy i to w zaskakujący, a miejscami, mało wiarygodny sposób (patrz wątek Dereka i Harry’ego).

Tak więc „biegniemy, biegniemy” za akcją aż tu nagle jest koniec. I to trochę taki na zasadzie „i żyli długo i szczęśliwie”, choć trudno nam uwierzyć, że czarny charakter to po prostu stęskniony i samotny mężczyzna.

Plusy i minusy

Niewątpliwą zaletą powieści „Córka Agencji” jest ciekawa i wciągająca narracja. Bardzo miło czyta się także część o miłości Kary i Harryego. Na plus trzeba także zaliczyć sposób opisywania bogactwa i luksusu – w bardzo spokojny i stonowany sposób. A dzięki temu staje się ono tylko tłem dla przedstawianych wydarzeń.

Minusem książki jest jej struktura – w pierwszej części są dwa bardzo długie fragmenty (teraźniejszość i retrospekcja), które sprawiły, że mamy „książkę w książce”. Zaskakuje też błyskawiczny koniec i kończenie wątków jakby „na siłę”.

W powieści brakuje też wyraźnej myśli przewodniej. Można się tylko domyślać, że chodzi o relacje matka-córka, jednak ta myśl nie przebija się jako najważniejsza pointa tej książki.

WSPÓŁPRACA BARTEROWA

Anna Kolasińska-Szemraj pracowała jako stewardessa w luksusowych liniach lotniczych, a następnie była asystentką szejka.

W swojej książce opisała ciemne strony luksusowego życia oraz mroczne tajemnice szejka.

Książka „Byłam asystentką szejka” ma formę powieści. Jednak Anna Kolasińska-Szemraj w rozmowie z „Dzień Dobry TVN” przyznała, że bardzo duża część tej książki, a może nawet całość, to jej własne doświadczenia oraz opis prawdziwych wydarzeń.

Bohaterka powieści – Natalia – pochodzi ze skromnej rodziny w Toruniu. Wyjeżdża za granicę, gdzie ima się różnych zajęć, aż w końcu zdobywa „pracę marzeń” – zostaje stewardessą Etihad Airways (linie lotnicze Zjednoczonych Emiratów Arabskich). Po trzech latach, rezygnuje z tej pracy i dostaje ofertę by zostać asystentką oszałamiająco bogatego szejka.

Anna Kolasińska-Szemraj w swojej książce ukazuje ciemne strony tych zawodów – pełna dyspozycyjność, życie prywatne ograniczone niemal do zera, czy „luksusowa” prostytucja.

Jeśli zaś chodzi o samego szejka to wątpliwości budzi to, jak traktuje on ludzi, a także ciemne interesy w Dubaju i tajemnicze „znikanie” pracowników.

Powieść jest bardzo ciekawa i wciągająca. Natomiast sama bohaterka, nie do końca jest wiarygodna. Z opisu wiemy bowiem, że wychowała się w przeciętnej rodzinie i dostaje „pracę marzeń”. Można by się spodziewać – choćby czasowej – radości z pracy, pieniędzy, wyprowadzki do innego kraju, możliwości podróżowania itp.

Tymczasem powieściowa Natalia niemal od samego początku koncentruje się na czającym się w tle „mroku”. Wciąż ma jakieś „przeczucia”, wątpliwości, czy dobrze wybrała itp.

Podobnie jest po rozpoczęciu pracy u szejka. Czytamy tu, że Natalia znalazła się w oszałamiającym przepychu, bo podróżując z szejkiem, przebywała w tych samych, co on, hotelach i miejscach. Jednak prawie cały czas pojawia się krytyka bogactwa i przepychu.

Na przykład autorka opisuje wizytę w luksusowej restauracji i koncentruje się na przedstawianiu tego, jak wygląda dane miejsce, jak wysokie są ceny. jak podawane są dania, czy jak zachowują się kelnerzy. Nigdy jednak nie pojawia się konkluzja, czy chociaż było warto zapłacić fortunę za konkretne danie? Czy to chociaż było smaczne…? Czy za wysoką cenę, otrzymujemy satysfakcjonującą jakość?

Drugim minusem powieści są opisy miejsc, które odwiedza Natalia, czy też luksusowych ubrań, produktów, z jakich korzystała. Autorka wyróżniła je w ten sposób, że są zapisane kursywą i te opisy w pewnym momencie stają się nurzące.

Anna Kolasińska-Szemraj stworzyła opisy ze specyficzną manierą. Jest to mieszanka egzaltowanego tonu z malkontenctwem. I nawet jeśli przedstawia coś, co jest uznawane za luksusowe czy pożądane, to opisuje to ironiczny ironiczny, bądź krytyczny sposób.

Pomijając jednak te dwa mankamenty powieści, debiut można uznać za udany. Książka bowiem bardzo dobrze oddaje realia życia pracy stewardessy czy asystentki szejka i ma też jasne przesłanie, że „nie wszystko złoto, co się świeci”.

WSPÓŁARACA BARTEROWA

„Dziewczyna z Wrzosowisk” to powieść autorstwa północnoirlandzkiej pisarki Lucindy Riley.

To książka, którą polecamy na nastrojowe, spokojne lato!

„Dziewczyna z Wrzosowisk” jest powieścią o spokojnej, niemniej jednak bardzo wciągającej narracji. Cechą szczególną jest to, że mamy tu zaledwie kilku bohaterów, których losy splatają się w różnych konfiguracjach, potem ich ścieżki się rozchodzą, by znów ułożyć się w nowy wzór.

Akcja książki dzieje się w Wielkiej Brytanii i w Nowym Jorku, ale też – we fragmentach retrospektywnych – w Warszawie w czasie II wojny światowej.

Urodzona i wychowana w małej wiosce na wrzosowiskach Yorkshire Leah Thompson z każdym dniem staje się piękniejsza. Kilka lat później szturmem zdobywa świat modelingu, podróżuje z Mediolanu do Londynu i Nowego Jorku i pławi się w luksusie. Nigdy nie marzyła o takim życiu i dostała znacznie więcej, niżby chciała – choć nie całkiem to, czego pragnęła. Ale mroczna i niemal już zapomniana przepowiednia podąża jej śladem niczym cień, a jedyną szansą, by się od niej uwolnić, jest rzucenie wyzwania przeznaczeniu. Czy Leah znajdzie w sobie odwagę i siłę, by przeciwstawić się temu, co dawno już zapisano w gwiazdach?

– czytamy w opisie wydawcy.

„Dziewczyna z Wrzosowisk” to refleksyjna lektura, idealna na spokojne lato – polecamy!

Martha’s Vineyard to niewielka wyspa na Atlantyku, znajdująca się w stanie Massachusetts.

Dla wyspy charakterystyczna jest zabudowa – małe, drewniane i często kolorowe, pastelowe domki, które sprawiają, że wyspa jest bardzo malownicza. I w takiej właśnie scenerii rozgrywa się akcja niesamowicie wciągającej powieści Jenny Blackhurst pt. „Sezonowa dziewczyna”.

Po śmierci mamy, dwudziestoparoletnia Holly postanawia zmienić swoje życie. Znajduje więc pracę w kurorcie Martha’s Vineyard i wynajmuje tam dom. Poza pracą, wpada w wir wakacyjnych imprez i po jednej z nich znika.

Zaniepokojona siostra Holly, Clarie przybywa na wyspę, by odnaleźć dziewczynę. Gdy rozpoczyna śledztwo, trafia na rodzinę Slaytonów. To bogaci letnicy, którzy co lata przyjeżdżają na wyspę, jednak są uważani za bardzo niebezpiecznych. Na jaw wychodzi także zbrodnia z przed lat, w którą mogli być zamieszani.

Clarie w końcu odkrywa makabryczną prawdę, choć w tej opowieści, wiele rzeczy wygląda zupełnie inaczej niż można by sądzić z pozorów.

Pewnie jest jednak, że „Sezonowa dziewczyna” to bardzo wciągająca i sugestywna powieść. Książka wręcz przenosi nas do Martha’s Vineyard, gdzie z zapartym tchem śledzimy postępy śledztwa prowadzonego przez Clarie.

Serdecznie polecamy!

Latami dostawała nienawistne listy od korespondencyjnego znajomego i odpowiadała mu w równie złośliwy sposób.

Po latach jednak zapragnęła poznać nadawcę listów i zaczęła go poszukiwać. Gdy doszło do poznania, doznała szoku!

„Hate Mail” recenzja

„Hate Mail” to opowieść amerykańskiej autorki Donny Marchetti. Opowiada historię Naomi i Luca, którzy w podstawówce wzięli udział w szkolnym programie dotyczącym wymiany listów z uczniami z innych szkół. Ich koledzy koleżanki zaprzestali korespondencji już po kilku miesiącach, jednak Naomi i Luca pisali do siebie latami – wymieniając nienawistne wiadomości, pod którymi jednak kryła się nić porozumienia.

Potem ich kontakt się urwał, Naomi zaś dostała pracę jako pogodynka w telewizji. I tu niespodziewanie, po dwóch latach trafił do niej kolejny list od Luca – tym razem jednak bez adresu zwrotnego.

Młoda kobieta postanowiła więc zabawić się w detektywa i odnaleźć mężczyznę, co – po licznych perypetiach – jej się udało. Jednak po poznaniu Luca, Noemi spotkało ogromne zaskoczenie.

„Hate Mail” Donny Marchetti to lekka, oryginalna i wciągająca lektura – polecamy!

Sylvie to kobieta „niewidzialna” – ma sporą nadwagę, bo waży niemal sto kilogramów. Dobiega czterdziestki, jest bardzo nieśmiała i nie czuje się atrakcyjna.

Taka kobieta jest niewidzialna dla otoczenia. To typowa „szara myszka”, która jednak na swoich barkach ciągnie całą rodzinę – pracuje, wspiera cierpiącego na depresję męża i zajmuje się dwójką nastoletnich synów.

Pewnego dnia jednak życie Sylvie gwałtownie się zmienia. Co takiego się stało?

Kobieta pracowała jako sekretarka w firmie produkującej materace. Jednak z dnia na dzień miała coraz mniej pracy, była sfrustrowana nie tylko firmą, ale i samą sobą. Pewnego dnia więc zaczęła pisać i stworzyła swoje alter ego – odważną i seksowną Charlotte, która idzie jak burza i mści się za wszelkie doznane upokorzenia. Tak cała powstała powieść pisana ukradkiem na laptopie.

Pewnego dnia jednak ktoś włamuje się do samochodu Sylvie, kradnie laptopa, a książkę wysyła do pewnego wydawnictwa. Powieść zostaje wydana pod pseudonimem, a Sylwie próbuje się odnaleźć w nowym życiu.

Taki jest początek powieści Claire Vigarello pt. „Tak się rodzą bohaterki”. Dalej podążamy za bohaterką na drodze jej sukcesu i… upadku. W pewnym momencie bowiem kobieta się gubi, podejmuje wiele złych decyzji. Finalnie jednak łączy wszystkie „kropki” i przełamuje życiowy impas.

Ta francuska powieść jest świetnie napisana i czyta się ją z prawdziwą przyjemnością. W pierwszej części unosi nas fala sukcesu Sylwie i jej nowo pozyskana siła. W drugiej – zmagamy się razem z nią z różnymi trudnościami.

Warto przeczytać „Tak rodzą się bohaterki”, bo choć książka jest typową fikcją literacką, to daje wiarę i inspirację ku zmianom.

„Im mroczniej, tym lepiej” to najnowsza książka kultowego pisarza. Tym razem Stephen King proponuje swoim czytelnikom zbiór opowiadań.

Czego można się spodziewać po najnowszej pozycji Kinga?

Stephen King „Im mroczniej, tym lepiej”

„Im mroczniej, tym lepiej” to zbiór 12 opowiadań. Opowiadania często kojarzą się z krótkimi formami. Jednak w najnowszej książce Kinga niektóre faktycznie są krótkie, inna zaś to wręcz mini powieści – najdłuższe ma niemal 190 stron. Również cała książka jest bardzo obszerna bo liczy aż 640 stron.

Wszystkie utwory mają charakterystyczny suspense – czytelnik nie wie czy na końcu będzie jakaś „bomba” czy też banalne wręcz rozwiązanie zagadki. Jednak każde z opowiadań ma zaskakujący finał!

Stephen King opowiadania

Opowiadania ze zbioru „Im mroczniej, tym lepiej” to z pewnością utwory pisane w ostatnich latach – często znajdziemy tu nawiązania do ostatnich światowych wydarzeń, choćby takich jak covid i obowiązek noszenia maseczek.

W książce szczególną uwagę zwraca obecność starszych bohaterów. Sam Stephen King ma obecnie 76 lat i w jego opowiadaniach pojawiają się seniorzy – babcie, dziadkowie, osoby przechodzące na emeryturę itp. Autor w ciepły sposób przedstawia ich różne nawyki czy dziwactwa, ale widać też szacunek dla osób starszych – co obecnie nie jest tak oczywiste. Tak więc taka prezentacja seniorów to coś bardzo wartościowego.

„Im mroczniej, tym lepiej” to książka bardzo wciągająca, która może zainteresować nie tylko miłośników Kinga, ale i szersze grono odbiorców.

Zdrada, rozstanie, rozwód i tworzenie rodzin patchworkowych to coraz częstsze zjawisko.

Nic więc dziwnego, że wiele osób zawierając małżeństwo niejako „liczy się” z tym, że nie będzie ono trwało „póki śmierć nas nie rozłączy”. Ale nie Helena – ona żyła w bańce mydlanej i nie mogła się pogodzić z tym, że ta bańka pękła.

„NALEŻY DO MNIE” Anna H. Niemczynow – recenzja

„Należy do mnie” to najnowsza książka Anny H. Niemczynow. Głównymi bohaterami powieści jest rodzina: Helena, Wiktor i ich córka Faustyna. Wydaje się, że wiodą szczęśliwe życie, ale prawda jest taka, że Wiktor zdradza żonę. Dlaczego? Bo wydaje mu się ona zbyt nudna, zbyt idealna. Prawnik więc skłania się ku temu, by związać się ze swoją kochanką Klarą.

Z czasem jednak zaczyna wątpić i zastanawia się, czy nie zerwać z Klarą, a zacząć odbudowywać swój związek z żoną. Wtedy jednak przychodzi SMS, który odczytuje Helena: Klara jest w ciąży.

Zdradził ją mąż. Swojej córce zrobiła coś strasznego

Tak zaczyna się fabuła powieści „Należy do mnie”. Dalej jednak obserwujemy jak Helena – z nienawiści, pustoty własnego życia, zazdrości i chęci zemsty – popada w obłęd. Pokorna i pogodna dotąd kobieta, knuje okropną intrygę, której ofiarą jest jej były mąż, ale… rykoszetem dostaje się też córce.

Jednak w swoim  zaślepieniu Helena nie widzi, że krzywdzi dziecko, tylko brnie dalej w swoim planie. Destrukcji całej rodziny próbuje zapobiec psycholog Mound oraz babcia dziewczynki. Czy im się to uda? Finał książki jest bardzo zaskakujący!

Czytać czy nie czytać?

Przez całą książkę czytelnik czyta z zaciekawieniem, co będzie dalej. Chce się dowiedzieć, na czym polegała intryga Heleny, a później – czy uda się ujawnić oszustwo kobiety. Jednak, gdy dojdziemy już do końca powieści nasuwa się wiele refleksji.

Po pierwsze, że trzeba mieć „swoje” życie. Helena go nie miała. Rzuciła karierę i żyła domem, mężem i córką, ale to nie było „jej”. Gdy zabrakło męża, a córką musiała się „dzielić” i niczym innym nie wypełniła pustki – popadła w obłęd.

Druga refleksja dotyczy kłamstwa. W powieści „Należy do mnie”, Wiktor okłamywał żonę, a sam był okłamywany przez Klarę – swoją kochankę, a później partnerkę – i to we wręcz życiowej sprawie.

Trzeci wniosek dotyczy Faustyny, bo jest to obraz dziecka „rozdartego” pomiędzy rodzicami. Intryga matki to wyolbrzymienie problemu, który może się pojawić w wielu rozbitych rodzinach – choć być może w mniejszej skali. Jest to jednak przykład manipulacji dzieckiem, by drugiemu rodzicowi dopiec i zrobić „na złość”.

Polecamy tę lekturę!

W ostatnich latach celebryci i influencerzy znacznie zyskali na znaczeniu. Z pewnością przyczyniły się do tego zmiany społeczne i osłabienie siły telewizji.

Szczególnie młode pokolenie, wiedzę na temat świata i życia czerpie z sieci. Tam też znajduje rozrywkę i swoich idoli. Niestety za kolorową fasadą często skrywa się mroczny świat, który dziennikarz Jakub Wątor opisał w książce „Influenza”.

Jak „rodzili się” influencerzy?

Jakub Wątor przedstawia początki polskich influencerów oraz generalnie to, jak kształtował się ten rynek kilkanaście lat temu wstecz. Bohaterami książki są Marta Linkiewicz, Nitro, Ewa Brodnicka, Friz i jego Ekipa, Mateusz Kaniowski, Ewa Zawada, Basia Sołtysińska ale też wiele innych gwiazd gal Fame MMA [wali znanych osób] czy freak fightów [wali osób z dużą rozbieżnością w umiejętnościach, doświadczeniu lub wadze].

W książce „Influenza. Mroczny świat influencerów” autor opisał zarówno „naturalne” kariery, jak i internetowe projekty takie jak Ekipa Friza czy Team X. Jest to więc interesujące opracowanie dotyczące kawałka nowożytnej historii mediów internetowych.

Zapowiedzi v rzeczywistość

Jak podano w opisie „Influenzy”:

…darmowe ciuchy, luksusowe podróże, wyszukane żarcie, ekstrawaganckie fury, a nawet widowiskowe walki w oktagonie to w gruncie rzeczy tylko niewinna otoczka. Jakub Wątor burzy tę kolorową fasadę i pokazuje, że kryje się za nią piekło. To od jego artykułu zaczęła się afera, która wstrząsnęła światem influencerów i w końcu uświadomiła nawet politykom, że wśród idoli dzieciaków są przemocowcy, nałogowcy, szowiniści, przestępcy, prawdopodobnie nawet pedofile.

Można by się więc spodziewać, że Jakub Wątor przedstawi – choćby w zarysie – influencerów z najpopularniejszych social mediów czyli Facebook, Youtube, Instagram czy TikTok. Autor jednak podaje pojedyncze przypadki dotyczące TikToka, a koncentruje się na gamer’ach, youtuberach, uczestnikach gal Fame MMA oraz… użytkowniczkach portali z pornografią.

Najwięcej – bo ponad 1/3 książki – to opisy walk influencerów na galach Fame MMA czy freak fight’ach. Autor przytacza też wulgarne rozmowy tych osób, co w pewnym momencie staje się nużące. Opisał też kilka historii kobiet lub par, które zaczęły zarabiać dzięki publikacjom na specjalnych serwisach z pornografią.

Zabrakło za to szerszej prezentacji TikToka, a w ogóle nie ma instagrama.

Jak zostać influencerem? Poznaj 3 sposoby!

Łatwy zarobek

„Influenza. Mroczny świat influencerów” to z pewnością wartościowa lektura dla rodziców – szczególnie tych którzy mają nastolenie dzieci. Pozwala bowiem poznać środowisko i mechanizmy działania patostreamerów w sieci.

Niestety jednak dla młodszego pokolenia, ta książka może stać się… podręcznikiem łatwego zarobku. W „Influenzy” czytamy bowiem o osobach, które w sieci prezentują zachowania patologiczne – libacje alkoholowe, kłótnie, pranki [inscenizowane kawały, żarty] lub takich, które publikują treści erotyczne i świetnie na tym zarabiają. Zaś „upadek”, o jakim pisze Jakub Wątor dotyczy tylko ewidentnych przestępstw popełnianych przez te osoby.

Poza tym jednak tacy patoinfluencerzy prezentują niezależność i samozadowolenie z siebie. Autor jednak nie zwrócił uwagi ani na moralność, ani na kwestie psychiczne takiego stylu życia czy też zwyczajnie, jego pustoty. Tym samym dla nastolatków pokazał łatwą drogę – robić głupie rzeczy, zachowywać się kontrowersyjnie, robić „dymy”, wszystko pokazywać w sieci i zgarniać kasę.

Dlaczego Influenza?

Tytuł książki to „influenza”. Influenza czyli „flu” to w języku angielskim –  grypa – choroba zakaźna z objawami obejmującymi gorączkę, katar, ból gardła, ból mięśni, ból głowy, kaszel i zmęczenie. Czasem grypa może rozwinąć się w zapalenie płuc.

Autor więc mógł mieć na myśli, że „influencing” roznosi się jak choroba zakaźna. Jednak pomimo nadania takiego tytułu Jakub Wątor wprost nigdzie nie nawiązał do nazwy choroby – być może więc jednak nie wie, że taka istnieje?

Podsumowując, „Influenza. Mroczny świat influencerów” nie jest może działem kompletnym wyczerpującym tematykę szkodliwości influencerów. Jednak jest to książka wartościowa, bo nawet w tym zaprezentowanym wycinku (dotyczącym youtuberów i porno-influencerek) daje obraz funkcjonowania tego rynku i mechanizmów nim rządzących.

Jeśli kochasz Karkonosze i Szklarką Porębę, to z pewnością spodoba Ci się książka młodej pisarki Anny Szczypczyńskiej.

Jej najnowsza powieść pt. „Glass Hills” osadzona jest właśnie w tej miejscowości i opowiada o zderzeniu dwóch światów.

Historia opisana w „Glass Hills” może wydawać się banalna. Do Szklarskiej Poręby z Warszawy przyjeżdża młody developer – Alex – by dopiąć kwestię budowy apartamentowców. Jednak tam trafia na Milę – lokalną patriotkę, która postanawia bronić dziedzictwa Karkonoszy i tego, by została zachowana lokalna architektura. Zgodnie z zasadą „kto się czubi, ten się lubi”, między Milą i Aleksem nawiązuje się nić sympatii, aż wreszcie miłość.

Jednocześnie dużym plusem powieści Anny Szczypczyńskiej jest dbałość o szczegóły. Autorka wprowadza nas w tajniki dawnej architektury czy przyrody, która jest wielką wartością dla lokalnej społeczności. Opisuje też miejscowe lokale – księgarnie, kawiarnie czy kluby (co prawda w podziękowaniach zamieszczonych na końcu książki dowiadujemy się, że nazwy są zmyślone, jednak te miejsca mają swoje odpowiedniki w rzeczywistości).

Tak więc miłośnicy Karkonoszy czy Szklarskiej Poręby razem z bohaterami powieści mogą „przemierzać” ulice miasteczka czy „wędrować” po lesie, a jednocześnie śledzić losy Mili i Alexa.

Milionerka i dziedziczka rodzinnej fortuny niespodziewanie musiała odwołać swój ślub.

Ogromna i wystawna uroczystość nie mogła się odbyć, narzeczony kobiety zdradził ją i oszukał ukrywając swój nałóg. Ale jak wybrnąć z tej trudnej sytuacji i co zrobić z zaplanowanym weselem?

Tak właśnie zaczyna się powieść Natalii Wiktor pt. „To tylko układ”, a główna bohaterka – Kylie Wilson – zamiast wesela postanawia zorganizować bal dobroczynny. Nie przewidziała jednak, że na imprezie pojawi się młody mafioso, który za pokaźną sumę wylicytuje taniec z bohaterką wieczoru. Później kobieta wikła się w namiętny romans z Olivierem, a także w niebezpieczną rozgrywkę z komendantem Policji.

Akcja książki „To tylko układ” jest bardzo dynamiczna (momentami aż za bardzo) i nie brak w niej zmysłowych scen. Jest więc wciągająca i lekko się ją czyta. Powieść więc stanowi przyjemną, rozrywkową lekturę.

„To tylko układ” jest książkowym debiutem Natalii Wiktor, która wcześniej publikowała na platformie Wattpad. Jak podano na okładce powieści 28-letnia autorka pochodzi z małej miejscowości w województwie małopolskim. Więc jedynym „zgrzytem” jest to iż książka została osadzona w amerykańskich realiach. Wydaje się więc, że pisarka chciała umiędzynarodowić swoją powieść, a jednocześnie unikała szczegółów dotyczących życia za granicą.

Jednak pomimo tego i tak debiut uznać trzeba za udany. Polecamy!

View this post on Instagram

A post shared by Natalia Wiktor (@autorka_nataliawiktor)

Świąteczny nastrój to coś, z jednej strony nieuchwytnego, a z drugiej – bardzo cennego. Składają się na niego zarówno przygotowania do świąt, kupowanie prezentów czy ubieranie choinki, ale też świąteczne piosenki, filmy czy książki.

To właśnie one pomagają nam zanurzyć się w świątecznym nastroju i poczuć go jeszcze mocniej. Co czytać w święta Bożego Narodzenia?

Najlepszym pomysłem będą książki dotyczące właśnie Świąt. To dzięki takiej lekturze, razem z jej bohaterami przeżyjemy różne nadziej czy rozterki, a na koniec szczęśliwy finał w postaci udanego Bożego Narodzenia.

Jedną z takich książek jest „Pierwsza Gwiazdka w Cichej Dolinie” Barbary Wicher. Jest to pozycja przeznaczona przede wszystkim dla dzieci, ale sprawdzi się też jako wspólna lektura.

„Pierwsza Gwiazdka w Cichej Dolinie” jest opowieścią o małym króliczku Stefku, który jeszcze nigdy nie świętował Bożego Narodzenia. Co więcej, nawet nie wiedział o istnieniu takich świąt.

W tym roku jednak ma się to zmienić i Stefek wraz ze swoją rodziną przystępuje do świątecznych przygotowań. Po drodze mają różne przygody. Na szczęście święta się udają, a mały króliczek jest bardzo szczęśliwy.

Książka Barbary Wicher składa się z 24 krótkich rozdziałów. Z dzieckiem można więc czytać po jednym dziennie, lub więcej – w zależności od wieku pociechy. Dodatkowo opowieść wzbogacają piękne, bajkowe ilustracje.

Być może słyszeliście romantyczną opowieść o tym, jak to pewna kobieta stworzyła lalkę. Na cześć swojej córki Barbary, nazwała ją imieniem Barbie.

Tą kobietą była Ruth Handler (1916-2002), ale opowieść o tym, jak powstała Barbie to tylko ułamek tego, kim naprawdę była twórczyni kultowej lalki!

Ruth Handler urodziła się w Denver jako Ruth Mosko, w biednej rodzinie pochodzenia żydowskiego. Była dziesiątym dzieckiem i rodzice oddali ją na wychowanie do jednej z jej sióstr. Jednak mimo tak nietypowego startu w życie Ruth stała się kimś wyjątkowym.

Ekspansywna businesswoman

Jak czytamy w książce „Barbie i Ruth” autorstwa Robin Gerber, młoda kobieta miała niezwykłe zdolności. Swoim zachowaniem i postawą znacznie wyprzedzała swoją epokę.

Razem z mężem Elliotem zaczęła rozwijać firmę, jednak to ona była głową – zajmowała się planowaniem, kontaktami z dostawcami, kupcami itp. Elliot Handler była zaś projektantem – najpierw ramek do zdjęć czy biżuterii, a później zabawek.

Sposób bycia Ruth znacznie odbiegał od pozycji i roli kobiet w czasach powojennych, często więc przedsiębiorczyni budziła kontrowersje.

Prawda o Barbie i Kenie

Faktycznie Barbie powstała z inspiracji Barbary i jej zabawami. Mała Barbara nie lubiła bawić się „dzidziusiowymi” lalkami, a raczej odgrywać role dorosłych. I stąd też pomysł na stworzenie lalki – dorosłej kobiety.

Jednak choć to właśnie córka Ruth przyczyniła się do stworzenia Barbie, to dziewczynka nie byłą z tego zadowolona. Często też miała do matki pretensje, że ta nie poświęca jej dostatecznie dużo czasu i nie jest jak inne mamy.

Podobnie było z Kenem – bo tak miał na imię syn Ruth i Elliota. Także on był niezadowolony z tego, że lalka została nazwana jego imieniem. Dopiero wiele lat później wyszło też na jaw, że miał skłonności homoseksualne.

Od harpii do solidarności jajników

Ruth Handler żyła w męskim świecie i lubiła pracować z mężczyznami. Jak sama twierdziła – z kobietami nie miała o czym rozmawiać (chyba, że dla niej pracowały).

Kiedy jednak zachorowała na raka piersi i miała mastektomię, zwróciła się ku kobietom i to u nich znalazła wsparcie. W tamtym czasie Ruth poczuła też tzw. „solidarność jajników” i stworzyła firmę produkującą wkładki (piersi) do staników.

Wzloty i upadki

Historia Ruth Handler może być inspiracją dla wielu osób, bo jest wyrazem realizacji powiedzenia „od zera do milionera”.

Przeżyła też bolesny upadek, gdy w latach 70′ została oskarżona o sporządzanie fałszywych raportów finansowych. Groziło jej aż 41 lat więzienia, jednak tej kary udało jej się uniknąć. Zgodziła się bowiem na dobrowolne poddanie się karze, jednak bez przyznawania się do winy. W efekcie została ukarana grzywną w wysokości 57 000 dolarów i skazana na 2500 godzin prac społecznych.

Życie Ruth Handler może być budujące dla wielu kobiet, ale też pokazuje, jaką cenę kobieta zapłaciła za swój sukces. Pewne jest jednak, że warto przeczytać biografię twórczyni Barbie pt. „Barbie i Ruth”.

WSPÓŁPRACA BARTEROWA

Paryż kojarzy się z miłością oraz croissantami i jest jednym z miast, które dla wielu osób jest miastem – symbolem.

Dla uczestniczek wakacyjnego kursu w szkole baletowej, Paryż miał też być furtką do kariery. I właśnie z takimi marzeniami do tego miasta przyleciała 17-letnia Amerykanka o imieniu Mia.

Mia Jenrow to bohaterka uroczej książki pt. „Pocałunki i croissanty” autorstwa Anne-Sophie Jouhanneau.

Młoda Amerykanka przybywa do Paryża na wakacyjny kurs baletu. Jego finałem ma być wystawienie „Jeziora Łabędziego”, a na przedstawieniu mają gościć łowcy talentów z najsłynniejszych baletów świata.

Na wstępie Mię spotykają dwie niespodzianki. Po pierwsze zostaje zakwaterowana w pokoju ze swoją konkurentką z USA. Druga niespodzianka jest znacznie przyjemniejsza, bo po pierwszych zajęciach dziewczyna zostaje przeniesiona z 4 na 5 – najwyższy poziom. Ale to nie koniec nowości, jakie los przyszykował dla nastolatki.

„Pocałunki i croissanty” to książka, która wprowadza nas w klimat Paryża – jego architekturę, smaki i zapachy. Ale jest to też powieść o marzeniach, pasji i zaangażowaniu oraz… o rodzącej się miłości.

To co wyróżnia tę powieść to brak blichtru i „instagramowego” świata, a większy nacisk na sztukę i prawdziwe wartości, takie jak rodzina, przyjaźń, praca czy wytrwałość.

Serdecznie polecamy lekturę tej książki!

Emocje to względnie nietrwałe uczucia. Do podstawowych emocji zaliczamy: radość, smutek, wstręt, strach, zaskoczenie i złość.

Współcześni psychologowie mówią, że nie ma „dobrych” i „złych” emocji, są tylko przyjemne i nieprzyjemne. Natomiast wiedza na temat emocji i świadomość ich odczuwania pomoże nam je zrozumieć, a także w pewnym stopniu nimi sterować.

Jak to zrobić?

Jak radzić sobie z nieprzyjemnymi emocjami, a wzbudzić przyjemne?

Odpowiedź na to pytanie znajdziemy w książce Emily Sharratt pt. „Pierwsze słowa o emocjach. Warsztat słów”.

Ta książka to swoisty alfabet emocji (uporządkowane są zgodnie z alfabetem). Każda strona poświęcona jest jednej emocji – zostaje tu opisane dane uczucie, a następnie sposób, jak sobie z nim radzić.

Jeśli więc mamy do czynienia z nieprzyjemną emocją, autorka podpowiada, jak sobie z nią poradzić. Jeśli zaś chodzi o przyjemną emocję Emily Sharratt podaje sposób, jak w sobie takie uczucie wzbudzić.

I tak na przykład, aby pozbyć się irytacji, możemy nabrać bardzo głęboko powietrza, tak by nasz brzuch zamienił się w „balon”, a następnie je wypuścić. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.

Z kolei, by poczuć się osobą bardziej energiczną, wykonujemy ćwiczenia polegające na potrząsaniu całym ciałem i podskakiwaniu.

Książka „Pierwsze słowa o emocjach. Warsztat słów” kierowana jest do dzieci i rodziców. Jednak większość zaprezentowanych technik sprawdzi się u każdego, bez względu na wiek. Znajdziemy tu bowiem nie tylko ćwiczenia koncentrujące się na ruchu czy oddychaniu, ale też takie z elementami medytacji czy wizualizacji.

WSPÓŁPRACA BARTEROWA

Rodzice, nauczyciele, wychowawcy bardzo często oczekują od dzieci, że te będą „grzeczne” czyli posłuszne.

Czy zatem warto, czy powinniśmy uczyć dzieci asertywności? Czy nie odbije nam się to „czkawką”?

W despotycznych czy też patriarchalnych rodzinach, z pewnością nie ma miejsca na asertywność. Jeśli jednak chcemy, żeby nasze dziecko żyło w zgodzie z sobą i umiało stawiać granice, to powinniśmy nauczyć je, jak odmawiać w spokojny, lecz stanowczy sposób.

Oczywiście można wychować dziecko „grzeczne”, posłuszne i nie wyrażające własnego zdania. Wyobraźmy sobie jednak, co czeka je w późniejszym okresie – w szkole, liceum, okresie studenckim czy dorosłym życiu.

Czy wychowamy dziecko, które nie będzie umiało zaprotestować w sytuacji molestowania czy mobbingu, nastolatka, który będzie się odmawiał picia czy brania narkotyków?

Aby tego uniknąć, trening asertywności warto zacząć już od małego. Pomoże w tym książeczka pt. „Asertywność. Co zrobi Frania?” Barbary Supeł, z ilustracjami Agaty Dobkowskiej.

W książce opisane jest przyjęcie urodzinowe, podczas którego padają różne propozycje – a to brat chce rzucać jej autkiem, a to Frania jest poproszona o śpiewanie do mikrofonu. Co jednak ma zrobić dziewczynka, która nie ma ochoty na takie zabawy?

Otóż Frania uczy się zachować asertywnie i odmawiać w uprzejmy sposób. Dzięki temu także dziecko czytając tę książkę z rodzicem poznaje, co to jest asertywność. Co więcej, wspólne czytanie nakłania do rozmowy i może pomóc też dorosłym czytelnikom w rozwijaniu u siebie tej cechy.

Współczesny człowiek otoczony jest ogromną ilością rzeczy, a mimo to, wiele z nas odczuwa brak. Może to być brak pieniędzy, najnowszego modelu telefonu, samochodu prosto z salonu czy luksusowego apartamentu.

Media, a w szczególności social media pokazują nam podkolorowany, „instagramowy” świat. Taka wizja może rodzić frustrację i poczucie braku.

Jak więc poczuć obfitość w swoim życiu?

O tym właśnie pisze Joanna Jagiełło w książce pt. „Obfitość”. Książeczka teoretycznie jest dla dzieci w wieku 3-6 lat, ale czy aby na pewno tylko dla nich?

„Obfitość” to historia Kornelki. Dziewczynka ma całe mnóstwo zabawek, a jej pokój jest wręcz nimi zawalony. Jednak, gdy kilkulatka jedzie na wakacje do swojego dziadka, mama pozwala jej zabrać tylko jedną zabawkę. Mała jest zrozpaczona i spodziewa się ogromnej nudy u dziadka, a od razu po przejeździe, chce wracać do domu.

Dziadek jednak zabiera ją na plażę, gdzie zbierają muszelki i kamyczki, Innego dnia budują szałas w lesie, a jeszcze innego robią lalki z włóczki. Dziewczynka odkrywa wielkie bogactwo świata oraz to, że może się świetnie bawić, nie mając zabawek.

Tak więc prosta historia opisana w książeczce „Obfitość”, daje wiele do myślenia, zarówno tym małym, jak i większym czytelnikom. Zachęcamy do czytania tej książki razem z dzieckiem i wyciągnięcia wniosków na temat konsumpcyjnego stylu życia. Pamiętajmy, że zawsze ktoś będzie miał „więcej” i „lepiej”, a prawdziwą obfitość i bogactwo życia odnaleźć możemy w prostych rzeczach i prostych sprawach.

Pamela Anderson, która w lipcu skończy 56 lat (urodziła się 1 lipca 1967 roku w Kanadzie) w Polsce kojarzona jest z Playboyem i serialem „Słoneczny Patrol”.

Na rynku właśnie ukazała się autobiografia aktorki i modelki, gdzie Pamela Anderson pisze wprost:

Niezależnie od tego, jak bardzo się starałam [mój – przyp. red.] wizerunek był większy ode mnie i zawsze wygrywał.

Mowa tu oczywiście o postrzeganiu Pameli jako słodkiej „lalki”, szczególnie, że Anderson stała się także wzorem dla jednego z modeli lalek Barbie.

A jaka Pamela jest naprawdę? Jej biografia to spore zaskoczenie!

Jak się okazuje, Pamela Anderson urodziła się w domu, gdzie gościł alkohol i przemoc. Pierwsze lata swojego dzieciństwa wspomina dobrze – spędzała je głownie na plaży bawiąc się kamykami czy muszelkami. Później jednak wciąż była świadkiem kłótni rodziców i agresji swojego ojca.

Ta sytuacja naznaczyła ją na całe życie i Pamela wchodziła w liczne związki z mężczyznami, którzy stosowali przemoc. Zdarzały się i takie bez przemocy, ale zawsze był alkohol i czasem narkotyki.

Tak więc historia Pameli jest pełna sprzeczności. W jej życiu panował „bałagan”, a jednocześnie odniosła spektakularny sukces i z nikomu nieznanej dziewczyny niemal z dnia na dzień zyskała sławę.

Czytając autobiografię modelki, także na przestrzeni lat widać jej zmagania. Z jednej strony czyta ona wiele mądrych książek, na też kontakt ze znanymi osobami, które mogą być jej mentorami. Jednocześnie wciąż popełnia te same błędy.

W książce da się zauważyć elementy „wybielania”, ale to nic dziwnego – w końcu jest to autobiografia. Na przykład Pamela opisuje, że w jej domu, gdzie mieszkała z dwoma synami w wieku szkolnym było bardzo wesoło – wciąż pojawiali się ekscentryczni goście, gospodyni robili dziwaczne sesje zdjęciowe i odbywały się imprezy.

Modelka przedstawia to jako coś fantastycznego. Wydaje się jednak, że dzieci w wieku szkolnym potrzebowałyby więcej spokoju czy stabilizacji w domu.

Podobnie jest ze związkami, w które Pamela wchodziła w bardzo łatwy sposób i często bardzo szybko się one kończyły. Według danych Wikipedii, modelka miała w swoim życiu około 30 związków. Ona sama pisze o nich enigmatycznie, że na przykład z danym mężczyzną wynajęła dom i było cudownie. A zaraz potem w książce pojawia się kolejny mężczyzna, następuje zmiana scenografii, ale znów jest wspaniale.

Sama książka „Love, Pamela” to niezmiernie ciekawa historia, która może być inspirująca dla wszystkich osób, które chcą osiągnąć sukces w show biznesie. Polecamy!

Przez ostatnie dziesięciolecia, wiele mówiliśmy o pracoholiźmie, który powodował wypalenie zawodowe, zniszczył także wiele relacji rodzinnych. Teraz jednak to workizm jest prawdziwą plagą.

Pracoholizm to pewien rodzaj nałogu, który sprawia, że nasz czas poświęcamy na pracę, kosztem innych aktywności – życia rodzinnego, snu czy sportu. Jednak w pewnym sensie pracoholizm spowodowany jest naszą własną decyzją, bo za takim zachowaniem często stoi chęć osiągnięcia sukcesu, awansu itp. Workizm z kolei jest nam narzucony z góry i trudno jest nam się przed nim bronić.

Czym zatem jest workizm?

O workiźmie pisze Dr Ellen Vora w książce pt. „Pokonaj swoje lęki i odzyskaj spokój”. Jako psychiatra holistyczny kobieta pisze o przyczynach lęków, jakich doświadczamy.

Kobieta wskazuje, że wiele z naszych niepokojów jest „fałszywych” tj. nie są spowodowane realnymi zagrożeniami, a raczej naszym stylem życia. Jeśli ktoś zarwał noc i wypił kilka drinków, na drugi dzień może czuć, że w pracy nikt go nie lubi, a szef z pewnością planuje go zwolnić.

Inne lęki czy obawy też często związane są z wysoce stresującym stylem życia, z jakim obecnie mamy do czynienia. Chodzi tu między innymi o to, że nasz stres tak naprawdę nigdy nie zostaje do końca rozładowany (o ile sami o to nie zadbamy). Staramy się go raczej tłumić – nikt w firmie nie będzie rzucał segregatorami, gdy się zdenerwuje. Raczej stał się będzie uspokoić.

W ten niepokojący trend wpisuje się także workizm. Zaczęło się od telefonów komórkowych, które naszym szefom pozwoliły się a nami skontaktować o każdej porze dnia i nocy. Później w tych telefonach, pojawił się internet, dzięki czemu jesteśmy też „pod mailem” czy też dostępni poprzez różne komunikatory.

Następnie przyszła pandemia, która zmieniła podejście do pracy z domu. Rewolucja poszła tak daleko, że teraz wiele firm na stałe wprowadziło system pracy zdalnej lub też hybrydowej. Dla naszej psychiki jednak te rozwiązania na dłuższą metę są katastrofalne.

Czym jest workizm?

Workizm sprawia, że cały czas jesteśmy w pracy. Nawet gdy jesteśmy „po pracy”, kompulsywnie sprawdzamy maila i telefon, a jeśli pojawią się jakieś wiadomości – od razu na nie odpisujemy. Nawet w czasie dni wolnych czy urlopu, jesteśmy „w gotowości”.

Efekt jest taki, że nigdy nie przerywamy pracy i nigdy w pełni nie wypoczywamy. Paradoksalnie – jeśli w pełni nie wypoczywamy, nie możemy też być efektywni w pracy.

W dłuższej perspektywie, taki styl życia i pracy, może okazać się dla nas destrukcyjny. Jak więc sobie z tym radzić? Odpowiedzi na te pytania, a także na to jak sen, żywienie, alkohol, stan naszych jelit i umiejętność resetowania się (lub jej brak) wpływa na naszą psychikę, znajdziecie w poradniku „Pokonaj swoje lęki i odzyskaj spokój”.

Książka jest bardzo mocno osadzona we współczesności, a autorka podaje praktyczne rozwiązania i pomysły, które pomogą osiągnąć w życiu balans. Polecamy!

Właśnie ukazała się książka pt. „Żony Konstancina” autorstwa Eweliny Ślotała. I choć nie jest to biografia sensu stricto, jednak autorka pisząc książkę bazowała na własnych przeżyciach.

Jak czytamy na stronie wydawcy:

Ewelina Ślotała – mama ukochanego syna, prawniczka, która odnalazła życiową pasję w projektowaniu wnętrz. Sól w oku konstancińskich elit. Osobiste doświadczenia skłoniły ją do wsparcia ofiar przemocy domowej, której kiedyś sama doświadczyła.

Jednak czytając książkę nasuwają się zgoła inne refleksje.

Lektura książki „Żony Konstancina” jest bardzo wciągająca. Powieść czyta się jednym tchem. Poza perypetiami bohaterki zawarto tu też opisy dotyczące stylu i poziomu życia bogaczy podwarszawskiego Konstancina.

„Żony Konstancina” to historia młodej kobiety, studentki prawa. Najpierw związana była z piłkarzem – w książce noszącym nazwisko „Rzeźnik” choć wiadomo, że chodzi o Jakuba Rzeźniczaka.  Po rozstaniu z piłkarzem bohaterka książki wiąże się z bogatym Adamem i tak wkracza do elity  Konstancina. Para nawet bierze ślub, ale po pół roku się rozwodzi. Bardzo szybko kobieta poznaje kolejnego bogacza – Julio. Wychodzi za niego za mąż i szybko też zachodzi w ciążę.

Gdy czytamy książkę, już na pierwszy rzut oka widać, że związek z Adamem był toksyczny, a młoda kobieta traktowana była podmiotowo. To on – nazywany zresztą Królem – rządził. On mówił, co i kiedy mają robić. A nawet gdy partnerce coś się nie podobało, była „przekupywana” drogim prezentem lub luksusowym wyjazdem. Wydaje się jednak, że autorka albo nie dostrzega tego faktu, albo go pomija.

Podobnie sytuacja wygląda z drugim związkiem i małżeństwem. Tu jednak jest jeszcze gorzej, bo mężczyzna kilka razy pobił kobietę tak mocno, że przez wiele dni musiała leżeć w szpitalu. Mimo to, jeszcze parę razy „nabrała się” na przeprosiny i poprawę. Jednak i tu brakuje refleksji na temat „współuzależnienia” ofiary.

Jeśli więc powieść Eweliny Ślotały miałaby w jakiś sposób wspierać ofiary przemocy domowej, to powinna tu wybrzmieć jasna ocena tej sytuacji. Tymczasem po lekturze książki „Żony Konstancina” mogą pojawić się jedynie takie wnioski, że bogaci mężczyźni robią co chcą – piją, biorą narkotyki, zdradzają swoje żony i biją je. Kobiety się na to godzą w zamian za luksusy, a ból łagodzą kolejnymi zakupami i używkami. Można by powiedzieć: Jest jak jest i nic tego nie zmieni.

Sama Ewelina Ślotała ujawniła, że została pobita przez swojego męża. Obecnie Ślotała twierdzi, że jest nadal nękana przez męża i o pomoc zwróciła się do detektywa Rutkowskiego [nagranie poniżej].

Wracając do książki. „Żony Konstancina” to bardzo ciekawa i wciągająca powieść. Jest też dobrze napisana. Natomiast nie można o niej powiedzieć, by w jakiś sposób wspierała osoby zmagające się z przemocą domową.

Sformułowanie „nażyć się” kojarzy się ze słowem „najeść się” czy też nawet „nażreć się”. A więc z czynnością przyjemną, może nawet przesadną, a na pewno hedonistyczną.

Podchodząc więc do lektury książki „Nażyć się. Jak zacząć nażywać się od dziś, pamiętać o tym jutro i już nigdy o sobie nie zapomnieć” Marty Iwanowskiej – Polkowskiej sądziłam, że będzie to poradnik dotyczący poczucia flow i przeżywania różnego rodzaju „fajerwerków”.  Spotkało mnie jednak spore zaskoczenie.

Przez kilkadziesiąt pierwszych stron autorka się rozpędza, czekałam więc, kiedy pojawią się te porady – jak to jest z tym „nażywaniem się”? Tymczasem dalej jest już sporo o tym, jak się „nażyć”, ale Marta Iwanowska – Polkowska wcale nie daje czytelnikowi gotowych odpowiedzi. Co więcej, wcale nie chodzi o to by być na ciągłym „haju”, a książka tchnie spokojem. Czym zatem jest „nażywanie się”?

Otóż dla każdego będzie to co innego, a generalnie chodzi o to, by w naszym życiu odnajdywać czas, chwile dla siebie i ma to być taki czas, takie chwile, które dają nam radość czy spokój. Dla jednej osoby więc może to być skok ze spadochronu, dla innej spotkanie z przyjaciółkami, a dla innej spokojne wypicie herbaty.

W większości książek poradniczych czytamy, co mamy robić. Dostajemy pewien wzorzec i stajemy pod jego „pręgierzem”. Książka „Nażyć się. Jak zacząć nażywać się od dziś, pamiętać o tym jutro i już nigdy o sobie nie zapomnieć” ma zupełnie innych charakter. Zamiast określania zadań do wykonania i ustalania ich ram, Marta Iwanowska – Polkowska wręcz otula czytelnika, uspokaja i koi go. I dzięki takiej narracji, pozwala na odnalezienie własnej drogi.

Dla kogo jest ta książka? To książka dla kobiet (tylko jeden z 50 rozdziałów poświęcony jest mężczyznom)  i to kobiet zmęczonych. Ale nie tyle zmęczonych życiem czy zmęczonych fizycznie (choć to też), a dla kobiet zmęczonych tym, że zatraciły siebie. Że do tej pory starały się zaspokoić potrzeby innych, były dzielne i zorganizowane. Ale zapomniały o sobie.

Można by więc powiedzieć, że „nażyć się” to wyraz feminizmu. Być może tak, ale głos tej książki jest zgoła inny od często wulgarnego i agresywnego głosu kobiet, które „walczą” o swoje prawa. Jest to raczej głos kobiecości w jak najlepszym rozumieniu tego słowa.

Jeśli więc szukacie ukojenia i pocieszenia, a także drogi, by odnaleźć swoje „nażyć się”, to serdecznie polecamy tę książkę.

Eva Minge znana jest przede wszystkim jako projektantka mody. Teraz jednak wydała powieść pt. „Gra w ludzi”.

„Gra w ludzi” Evy Minge to historia Anny. Kobiety, która stała się zabawką w rękach bogatego prawnika. Jak się później okazało, mecenas miał też drugą profesję, a mianowicie był stręczycielem luksusowych pań do towarzystwa.

Annę poznajemy w szarej rzeczywistości – pracuje w sklepie elektronicznym i samotnie wychowuje syna. Nagle jednak dostaje nietypową propozycję.

Bohaterka książki „Gra w ludzi” zostaje współpracowniczką służb i już jako agentka wchodzi w świat imprez erotycznych i wręcz „handlu” kobietami.

Początek książki jest nieco „szkolny”. Autorka w przyśpieszonym tempie nakreśla nam sytuację rodzinną Anny oraz innych bohaterów. Dopiero w dalszej części się rozkręca i prowadzi czytelnika przez kolejne wydarzenia. Im dalej czytamy książkę Evy Minge, tym bardziej jest wciągająca. Pod koniec akcja wręcz pędzi i… nagle wszystko zostaje ucięte jak nożem. Nie wiemy, co stało się z Anną – czy uniknęła śmierci i czy znalazła nową miłość.

Tak więc pomimo kilku początkowych niedoskonałości, powieść jest dobrze napisana i bardzo wciągająca. Zastanawiać się też można, ile jest prawdy w tej nieznanej zwykłemu śmiertelnikowi przerażającej rzeczywistości… A książkę serdecznie polecamy!

Cztery kobiety były przyjaciółkami od szkoły podstawowej, jednak z biegiem lat ich drogi się rozeszły.

Jedna z nich została w rodzinnym miasteczku. Pozostałe trzy wyjechały do większych miast szukać szczęścia. Wróciły po kilkunastu latach, jednak nie bez przyczyny.

Wszystkie cztery bowiem połączyło mroczne wydarzenie z przeszłości. Stało się ono ich traumą i przekleństwem. Kobiety, a w tamtym czasie jeszcze dziewczynki, sądziły, że zrobiły coś strasznego. Że to naznaczyło ich na całe życie oraz, że ponoszą „karę”. Teraz miały szansę pozbyć się kłopotu.

Tak wygląda zarys fabuły książki „Za przyjaźń” Anny Sakowicz. Książka pełna jest zwrotów akcji, a autorka funduje swoim czytelnikom istny emocjonalny rollercoaster. Jednego dnia przyjaciółki imprezują i tańczą do rana, drugiego dosłownie się biją i rozdzierają na sobie ubrania.

Finalnie odkryły coś szokującego. Okazało się, że ich trauma z dzieciństwa była całkowitym nieporozumieniem. Jako dzieci nie poznały faktów i obarczały siebie winą za tragedię, jaka zdarzyła się w miasteczku.

Powieść „Za przyjaźń” Anny Sakowicz to bardzo dobra pozycja książkowa. Pokazuje wiele współczesnych zjawisk, ale też zahacza o delikatne sprawy dziecięcej psychiki. Pomimo wszystko książka jest pogodna, zabawna i lekko się ją czyta. Polecamy!

Internauci współczują Karolinie Korwin-Piotrowskiej i dziękują za jej poświęcenie dotyczące obejrzenia kolejnego filmu na podstawie powieści Blanki Lipińskiej.

Film nosi tytuł „365 dni: Ten dzień” i swoją premierę miał 27 kwietnia 20222 r. W opisie filmu Blanki Lipińskiej czytamy:

Laura i Massimo znów są razem, gorętsi niż kiedykolwiek. Niestety, sprawy komplikują rodzinne więzi Massimo i tajemniczy mężczyzna, który pojawia się w życiu Laury, pragnąc zdobyć jej serce i zaufanie… za wszelką cenę.

– podaje Filmweb.

W produkcji zagrali: Anna-Maria Sieklucka, Michele Morrone, Simone Susinna, Magdalena Lamparska, Otar Saralidze, Natasza Urbańska, Ewa Kasprzyk, a rolach epizodycznych zobaczyć możemy samą Blankę oraz Natalię Siwiec.

Recenzując „365 dni: Ten dzień”, Karolina Korwin-Piotrowska nie pisała, czy film jest dobry czy zły. Ograniczyła się jedynie do jego streszczenia, a już sam ten opis jest przekomiczny i daje wiele do myślenia na temat poziomu tego obrazu.

Przez pierwsze 40 minut z hakiem jest kopulodrom Laury i Massimo, w różnych pozycjach, miejscach, z różnymi piosenkami w tle.

– zaczyna recenzję Korwin-Piotrowska.

Dalej streszcza „wartką” akcję i opisuje główną bohaterkę:

Laura wsiada więc pod warszawskim pałacykiem na ulicy Foksal, do samochodu z ogrodnikiem i ucieka. Musi przemyśleć. Wiadomo.

(…) Laura jest nadal idiotką, która wygłasza kocopaly i nie nosi majtek, no i nie myśli. W sumie nie musi. Do tego mamy dialogi na poziomie czytanki z 5 klasy upstrzone soczystą „kurwą”

I tal dalej…

W podsumowaniu Karolina Korwin-Piotrowska stwierdza:

Nazwanie tego filmem obraża tych, którzy prawdziwe filmy robią. To będzie jednak hit. Ludzkość wykończy się sama. Wszak większość populacji to analfabeci.

Poniżej zwiastun „365 dni: Ten dzień”. Czujecie się zachęceni do obejrzenia filmu …?

POLECAMY:

Według Blanki Lipińskiej gwałt to „fajny seks”. Maja Staśko apeluje „Chcecie wychować przyszłe ofiary i katów?”

View this post on Instagram

A post shared by KAROLINA KORWIN PIOTROWSKA (@karolinakp)

Marcin Margielewski to dziennikarz i pisarz specjalizujący się w tematyce arabskiej. Jest autorem pozycji takich jak „Modelki z Dubaju”, „Jak podrywają szejkowie” czy „Byłam arabską stewardesą”.

W swojej najnowszej książce pt. „Porzuciłam islam, muszę umrzeć” Margielewski opowiada historię urodzonej w Arabii Saudyjskiej kobiety. Farita już jako nastolatka miała wątpliwości co do słuszności wiary w Islam, a jako dorosła kobieta, uciekła z rodzinnego kraju. Jednak to był dopiero początek jej dramatu.

W ostatnich latach mieliśmy okazję poznać wiele relacji z krajów arabskich. Słyszeliśmy więc o tym, jak traktowane są tam kobiety, jak usuwane są ich łechtaczki czy o zaszywaniu dziewcząt, by zachowały dziewictwo aż do ślubu. Z kolei po zawarciu małżeństwa, ich rolą jest rodzenie dzieci, i to najlepiej męskich potomków. Wydawać by się jednak mogło, że te, którym uda się wyjechać do innego kraju, mogą żyć spokojnie.

Jednak Farita, bohaterka książki „Porzuciłam islam, muszę umrzeć” przekonuje się, że jest inaczej. Także dla czytelnika, zaskakujące jest to, co spotyka Saudyjkę w Wielkiej Brytanii.

Farita sądzi, że w Londynie może być bezpieczna. Jednak najpierw zostaje pobita do nieprzytomności przez swojego arabskiego męża, a gdy – po wyjściu ze szpitala – ucieka od niego, nadal jest przedmiotem ataków. Cały czas jest śledzona, rodzina grozi jej śmiercią. Potem porywa syna Farity, a dom w którym mieszka Saudyjka, zostaje podpalony. Ofiarą wendety staje się jej kuzyn Murad, który miał „wypadek” i wjechał w niego samochód, właściciel budynku – Liam, który spłonął w pożarze, a także młodszy brat Farity, którego namówiono do podpalenia. Kai został skazany na dożywocie.

Kobieta staje przed dylematem, czy zostać w Anglii i próbować żyć normalnie, czy też dalej uciekać? Finalnie wybiera to drugie, ponieważ ma świadomość, że jej rodzina nie odpuści – za porzucenie wiary, czeka ją śmierć. Farita ucieka z Londynu i rusza w dalszą drogę, do innych państw europejskich.

„Porzuciłam islam, muszę umrzeć” to książka, która pokazuje, jak silny jest fanatyzm islamistów. Gdy są do czegoś przekonani, nie wahają się ruszyć w pogoń i dokonywać przestępstw nawet po za granicami swojego kraju.

Z drugiej strony, historia Farity przypomina losy wielu innych kobiet, które także zmagają się z przemocą czy nękaniem. I każda z nich musi albo podjąć walkę albo zdecydować się na ucieczkę.

Katarzyna Bonda to autorka poczytnych kryminałów, a na rynku ukazała się właśnie jej najnowsza książka pt. „O włos”.

„O włos” ma być pierwszą powieścią z serii o Jakubie Sobieskim. Jak Katarzyna Bonda powiedziała w wywiadzie dla Empku, pomysł na ten kryminał został zainspirowany prawdziwą historią:

Kolega policjant opowiedział mi o najmłodszym seryjnym sprawcy, który uniknął odpowiedzialności za swoje pierwsze zbrodnie. A pierwszego zabójstwa dokonał już w wieku piętnastu lat.

Jednak wszystkie postacie, imiona i okoliczności zostały przez autorkę zmienione lub też wymyślone.

Powieść „O włos” to historia śledztwa w sprawie seryjnego zabójcy. Upodobał on sobie środowisko warszawskich prostytutek, a szczególnie lubuje się w siostrach. Morderca ma też jeden fetysz, a są to włosy.

Sprawą zainteresowała się policjantka Adę Kowalczyk po tym jak zniknęła jej przyrodnia siostra Becia. Później do Ady dołącza zdegradowany policjant Jakub Sobieski.

Książka ma wartką akcję i jest bardzo sugestywna. Katarzyna Bonda szczegółowo opisuje środowisko prostytutek, ich zachowania, czy system działania. Pisze także o narkotykach, które mają być chlebem powszednim w tej branży.

Odrażające opisy zbrodni czy też praktyk seksualnych sprawiają, że czytelnik zaczyna się bać i zapewne o to chodziło autorce.

W drugiej połowie powieści „O włos” jest takie nagromadzenie faktów i postaci, że czytelnik zaczyna się nieco gubić. W końcu jednak wszystko się wyjaśnia, a Ada i Jakub dochodzą do prawdy.

Kryminał jest ciekawy, wciągający i szybko się go czyta. Minusem są jednak niedopracowani główni bohaterowie książki.

I tak Jakub Sobieski. Został usunięty ze służby i teraz pracuje jako taksówkarz, dostawca jedzenia i… narkotykowy kurier. Inni policjanci o tym wiedzą i nic z tym faktem nie robią (?). Sam Jakub z jednej strony żałuje swojej degradacji. Z drugiej, gdy pojawia się szansa na odzyskanie twarzy, często zachowuje się jak rozpieszczony dzieciak. Słowem jest postacią niespójną.

Podobnie Ada. Niby policjantka, a zachowuje się jak dzierlatka z liceum. W wielu sytuacjach mało konkretna, chichocząca jakby nie prowadziła śledztwa tylko flirtowała. Z kolei w końcówce powieści pies Ady zostaje zamordowany, a ona sama uśpiona, porwana i (prawdopodobnie) zgwałcona. Wszystko to w ciągu kilku godzin. Jednak już po odzyskaniu wolności policjantka zachowuje się jak gdyby nigdy nic. Nie idzie też do lekarza na badania pod kątem gwałtu (!).

Jej przyrodnia siostra Becia na początku książki rysowana jest jako postać konkretna i zdecydowana. W końcówce powieści Becia zostaje porwana przez mordercę i spędza w jego posiadłości około tygodnia. Gdy wkracza policja wyluzowaną Becię znajduje w kąpieli z pianą. Zero strachu, zero traumy.

W powieści pojawia się także żona Sobieskiego. Pojawia się, lecz nie wiadomo jaki jest cel wprowadzenia tej postaci. Jakub z żoną był w separacji. Teraz ona przyjechała, pobyła kilka dni i wyjechała. I tyle…

Pomijając te niedoskonałości konstrukcyjne, „O włos” to dobry kryminał i z pewnością spodoba się miłośnikom twórczości Katarzyny Bondy.

Tomasz Raczek na swoim youtubowym kanale opublikował nagranie, w którym recenzuje film „Gierek”.

„Gierek” to historia życia Edwarda Gierka. W tytułowej roli wystąpił Michał Koterski, a jego żonę Stasię zagrała Małgorzata Kożuchowska.

Po premierowym weekendzie Michał Koterski dziękował widzom:

Kochani widzowie !!!
Dziękuję ze wybraliście w ten weekend nasz film !!!
Było was z nami ponad 100 000 !!!
To jest numer jeden polskiego box office !!!! Jestem wzruszony mnóstwem wiadomości jakie od was dostałem i tym ze doceniliście moja role bo poświęciłem jej rok swojego życia i ciężkiej pracy . Pozwolę sobie przytoczyć jeden z waszych komentarzy :
„Nie słuchajcie krytyków filmowych !!! Słuchajcie nas,ludzi, publiczności… to dla nas gracie… Zagrał pan moim zdaniem rewelacyjnie.. to piękna rola ! Gratulacje ”

Tymczasem Tomasz Raczek ostro skrytykował produkcję.

Zaczął od tego, że film ma słaby scenariusz. Jego autorami są Michał Kalicki, Krzysztof Tyszowiecki i Rafał Woś:

Scenariusz jest nie do obrony. Jest takim scenariuszem, że w ogóle nie powinien zostać zakwalifikowany do realizacji filmu. Jest dramatycznie zły. Z tego scenariusza nie mogło powstać nic dobrego.

Dalsza część recenzji również nie była pozytywna. Jeśli chodzi o Michała Koterskiego, to zdaniem Tomasza Raczka, faktycznie przypominał on Edwarda Gierka. Jednak miała to być jedyna zaleta aktora:

Misiek Koterski nie jest dobrym aktorem, więc co można zrobić?

Podobnie Małgorzata Kożuchowska. Raczek skrytykował aktorkę za „chodzenie po ściankach”.

Tak się kończy, jak człowiek chodzi po ściankach i zastanawia się bardziej, co na siebie założyć i jaką fryzurą zachwycić fotografów, zamiast zastanowić się jaką rolę zagrać i co zrobić, żeby ta rola była wyjątkowa. Ścianki zabijają aktorstwo i pani Małgorzata ledwo dyszy w tym filmie.

Krytykowi spodobało się jedynie kilka ról epizodycznych. Natomiast co do całości miał jeszcze sporo zarzutów dotyczących choćby słabej dokumentacji i błędów merytorycznych, ale też na przykład braku plenerów w filmie.

Swoją ocenę filmu podsumował:

Daję 2 na 10.  Z litości.

I choć film się nie spodobał Tomaszowi Raczkowi, to już jego negatywna recenzja zyskała uznanie internautów. Pod nagraniem na youtube pojawiło się wiele komentarzy chwalących krytyka za jego ocenę filmu „Gierek”.

Od dziś (26.11.2021) w kinach całej Polski oglądać można film „Dziewczyny z Dubaju”. Kreatywną producentka tego obrazu była Doda. Wokalistka wiele razy podkreślała, że ma to być film z morałem oraz to, że ona sama poświeciła mu dwa lata życia.

Po premierze dla VIP’ów w sieci pojawiły się bardzo pozytywne recenzje „Dziewczyn z Dubaju” [zobacz tutaj]. Jednak Karolina Korwin Piotrowska w zupełnie odmienny sposób ocenia film Dody.

Dziennikarka porównała „Dziewczyn z Dubaju” do ubiegłorocznej reklamy firmy biżuteryjnej, który to spot zyskał miano „bardzo długiej reklamy Apartu”:

Teraz wyobraźcie sobie, co by było, gdyby zrealizować ją w oblepionym płatkami złota burdelu, tez z celebrytkami z górnej półki, ze scianek i okładek. Widzicie to? To jest ten film. To ta stylistyka kiczu na sprzedaż. Fałszywej, strasznej medialnej bajki,która zakleja mózg.

– napisała Korwin Piotrowska.

Dalej stwierdziła, że film prześlizguje się po tematach związanych z show biznesem. Tak jakby producenci obawiali się pozwów i procesów sądowych.

Zdaniem dziennikarki były też i pozytywy:

Sadowska jest świetna w obyczajowych obrazkach, skrótowo, ale celnie, określa świat, z którego pochodzi główna bohaterka. (…)

świetnie grana [burdelmama-przyp. red.] przez Figurę, robiąca komediowo- dramatyczną autoparodię Rysi z Kilera (…)

Ten film uratowały: Sadowska, Figura, Sawczuk i Gałązka (…)

Całość podsumowuje parafrazą powiedzenia „z dużej chmury, mały deszcz”, bo Karolina Korwin Piotrowska stwierdziła:

Z dużej chmury jest kolorowy, gładki i chłodny kapuśniaczek.

A jakie jest Wasze zdanie? Oglądaliście już „dubajki”?

>>>Robert Mazurek zakpił z Janiny Ochojskiej: „nie wiem droga Janko, gdzie oczy ze wstydu podziać…”

View this post on Instagram

A post shared by KAROLINA KORWIN PIOTROWSKA (@karolinakp)

Z naszej perspektywy, sprawy monarchii to ucieleśnienie opowieści z bajek, jest król, królowa i książęta, którzy wiodą bajkowe życie.

Jednak dla Brytyjczyków monarchia to bardzo poważna sprawa, a przynależność do rodziny królewskiej wiąże się nie tylko z przywilejami, ale też z licznymi obowiązkami. Gdy w 2018 roku Meghan Markle poślubiła Księcia Harrego, wiele osób ten związek postrzegało jako realizację mitu o księciu i Kopciuszku. A jak było naprawdę?

Lady Colin Campbell (była żona lorda Colina Ivara Campbella) napisała obszerną książkę pt. „Meghan i Harry: Prawdziwa historia”, w której opisuje dzieje związku książęcej pary.

Na samym początku tej – w pewnym sensie – biografii poznajemy dzieciństwo, młodość i pierwsze lata dorosłego życia zarówno Meghan Markle jak i księcia Harry’ego. Jednak już w dalszej części książki przeczytać możemy przede wszystkim o tym, co zrobiła Meghan, czyli księżna Sussexu. I to doskonale pokazuje dynamikę tej pary.

Z książki „Meghan i Harry: Prawdziwa historia” dowiadujemy się o zakulisowych poczynaniach Meghan, które doprowadziły do ślubu z księciem, a następnie wodzeniem go za nos. Opisane jest tutaj także, to o w czym w Polsce właściwie się nie mówi, a mianowicie o pochodzeniu księżnej. Otóż jej mama – Doria Ragland – jest osobą ciemnoskórą. I ten fakt był dla Rodziny Królewskiej dużym plusem. Przyjęcie bowiem do rodziny osoby o ciemnej karnacji świadczyć miało o tolerancji i otwartości Pałacu.

Spodziewano się, że po ślubie Meghan Markle – aktorka średniej rangi – doceni to, co dostała i z godnością będzie pełnić swoje obowiązki dotyczące reprezentacji Królewskiej Rodziny. Tak się jednak nie stało. Meghan prezentowała pogardę wobec „nudnych” spotkań czy ceremoniałów. Wiele razy złamała też obowiązujący dress code.

Rola księżnej tak bardzo jej „uwierała”, że finalnie razem z Harrym w styczniu 2020 roku ogłosili rezygnację z pełnienia oficjalnych funkcji.

„Meghan i Harry: Prawdziwa historia” to niezmiernie drobiazgowa i bardzo ciekawa pozycja. Znajdziemy tu nie tylko opisy różnych prywatnych sytuacji z udziałem książęcej pary, ale i szczegółową analizę ich zachowań. Z lektury książki można wysnuć też wniosek, że Meghan daleko do Kopciuszka. Aktorka zachowała się raczej jako karierowiczka, która w swojej drodze szła „po trupach do celu”.

„Meghan i Harry: Prawdziwa historia”, Wydawnictwo Kobiece

Jako rodzice staramy się chronić nasze dzieci przed trudnymi sytuacjami i emocjami. I z tego powodu wolelibyśmy uniknąć podejmowania tematu śmierci.

Jednak nawet jeśli nie dotknęła nas osobista tragedia w postaci śmierci bliskiej osoby, to i tak nasze dzieci stykają się z tym tematem. Podczas spaceru w parku mogą zobaczyć martwego ptaka, o śmierci jest też mowa w książkach czy filmach.

Lepiej więc zawczasu nieco oswoić i przybliżyć temat odchodzenia, a pomocna może w tym być książka pt. „Plasterki na tęsknotę” autorstwa Ewy Zawiszy-Wilk oraz ilustracjami Pawła Wąsowicza. Książeczka opowiada o szczurku, który ze swoją przyjaciółką wiewiórką spędzał wiele miłych chwil. Pewnego dnia dostał od niej list z informacją, że jest ciężko chora. Szczurek wyruszył w podróż, jednak gdy dotarł na miejsce, okazało się, że było już za późno. Wiewiórkę zabrał Czas…

Na szczęście szczurek poradził sobie ze smutkiem i tęsknotą, a pointą książki „Plasterki na tęsknotę” jest poczucie wdzięczności za przeżyte wspólnie chwile.

Wspólne czytanie książeczki „Plasterki na tęsknotę” z pewnością wywoła wiele pytań ze strony dziecka i stanie się pretekstem do rozmowy na temat śmierci oraz radzenia sobie ze stratą. Książka na szczęście nie jest smutna, raczej nostalgiczna. Również śmierć nie jest przedstawiona wprost – nie ma tu żadnych zwłok, tylko pusty dom wiewiórki, więc lektura nie przestraszy maluchów. Polecamy!

>>>Remigiusz Mróz „obraża uczucia religijne”. Jego najnowsza książka została zablokowana!

Dziennikarka śledcza, Gabriela Jatkowska napisała książkę pt. „Skruszony gangster. Czyli jak się zostaje świadkiem koronnym”.

„Skruszony gangster. Czyli jak się zostaje świadkiem koronnym” to coś pomiędzy reportażem a opracowaniem kompleksowo przedstawiającym instytucję świadka koronnego w Polsce.

Początek książki przedstawia genezę powstania ustawy o świadku koronnym i początek tej – całkiem młodej – datującej się na lata 90′ historii. Następnie Gabriela Jatkowska przedstawia procedury, jakie muszą przejść przestępcy by dostać status koronnego, czy też inaczej mówiąc „odwróconego” lub też tzw. małego świadka koronnego.

W dalszej części poznajemy realia i problemy z życia „nawróconych przestępców” i ich opiekunów, a także sylwetki kilku znanych świadków koronnych.

Książka powstała na podstawie analizy wielu opracowań i dokumentów, a także rozmów z prokuratorami, policjantami i samymi gangsterami. Część z tych rozmów znajduje się w książce w formie wywiadów. „Skruszony gangster. Czyli jak się zostaje świadkiem koronnym” jest więc pozycją bogatą w treści i informacje.

Jednocześnie książka ma kilka minusów. Po pierwsze autorka zapomina, że części czytelników w latach 90′ jeszcze nie było na świecie i uznaje, że wszyscy wiedzą, kim byli mafiosi z tego okresu. Brakuje zatem choćby jednozdaniowego określenia, kto jest kim i czym się zajmował.

Zawodzi także struktura książki. Jest ona podzielona na rozdziały, jednak w tych rozdziałach znajdują się także podrozdziały, a w podrozdziałach Gabriela Jatkowska dodaje jeszcze jakieś pod-pod rozdziały na przykład w formie mini wywiadów. Najczęściej temat takiego wywiadu czy wstawki w formie tekstu stanowi jakąś dygresję, która odciąga czytelnika od głównego wątku rozdziału.  W efekcie mamy do czynienia z czasem zaskakującym zlepkiem kilku krótkich tekstów.

W książce brakuje także myśli przewodniej czy pointy. W końcu instytucja świadka koronnego jest mocno kontrowersyjna. Dobrze byłoby więc, gdyby w pozycji pt. „Skruszony gangster. Czyli jak się zostaje świadkiem koronnym” znalazła się jakaś opinia na temat efektywności tej instytucji – choćby w postaci statystyk. Mogłyby one zawierać dane na temat łącznej ilości świadków koronnych w Polsce w porównaniu do ilości tych, którzy stracili swój status, tych którzy znów weszli na drogę przestępczości do tych, którzy wytrwali i prowadzą normalne, zgodne z prawem życie. Warto by też podać dane dotyczące osób skazanych w wyniku oskarżeń koronnych.

Również czytając najciekawszy chyba rozdział o realiach życia koronnych czuć, że czegoś tu brakuje. O tych realiach opowiadają funkcjonariusze Zarządu Ochrony Świadka Koronnego i sami koronni, jednak jest to dosyć powierzchowny opis. Autorka nieco za mało zagłębiła się w codzienność „nawróconego” czy też jego psychikę.

Pomimo tych niedostatków książka Gabrieli Jatkowskiej „Skruszony gangster. Czyli jak się zostaje świadkiem koronnym” jest wartościową, bo bogatą merytorycznie pozycją. Książka jest interesująca i dosyć szybko się ją czyta. Z pewnością zaciekawi pasjonatów spraw kryminalnych oraz osoby śledzące losy polskich gangów.

>>>Najnowsza powieść Katarzyny Bondy „Klatka dla niewinnych”: przerażająca i wciągająca!

Polska blogerka, Aleksandra Wołkowska napisała książkę o kurach pt. „Kurza mama: Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi”.

Aleksandra Wołkowska to mama szóstki dzieci i opiekunka gromadki kilkudziesięciu kur. Prowadzi bloga pod nazwą jaklubimy.pl i właśnie wydała książkę „Kurza mama: Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi”.

Dla przeciętnego mieszczucha kura to dostawca jajek, w tajemniczy sposób związana z 10-pakiem jajek w papierowej wytłoczce, jaki kupuje w supermarkecie. Z czym jeszcze kojarzy się kura? Otóż nie ma ona dobrych konotacji, bo mówimy „bazgrać jak kura pazurem”, „wyglądać jak zmokła kura”, „gdakać jak kura”, „kura domowa”.

Biorąc pod uwagę te skojarzenia, treść książki Aleksandry Wołkowskiej wprawia w osłupienie. Autorka w bardzo przystępny i niezmiernie ciekawy sposób opowiada o tym, jak zaczęła się jej oraz jej męża Piotra, przygoda z kurami. Następnie podaje wiele wskazówek dla osób, które same chciałby hodować kury.

To co zaskakuje w książce „Kurza mama: Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi” to wielka pasja wobec kurek, a także miłość do tych ptaków. Autorka pisze o nich per „dziewczyny”, mówi jak o nie dbać, jak troskliwie opiekować się kwoką czyli młodą mamą. Opisuje też jak ona sama oraz jej rodzina traktują swoje stadko: nie jak drób hodowlany ale jak pupilów. Kurki są głaskane, przytulane, zdarza się, że wchodzą też do domu.

Słowem nawet dla osoby zupełnie niezainteresowanej kurami, Aleksandra Wołkowska odsłania niezmiernie ciekawy kurzy świat. Książka „Kurza mama: Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi” stanowi więc bardzo ciekawą lekturę, a jednocześnie jest to poradnik dla osób, które same chciałby hodować „szczęśliwe kurki”.

Książkę wzbogacają liczne fotografie z prywatnego archiwum autorki. Jest tu zarówno rodzina blogerki jak i jej kurze stadko. Serdecznie polecamy „Kurza mama: Jak ogarnąć kury, dzieci i życie na wsi”!

View this post on Instagram

A post shared by Ola i Piotrek Wołkowscy (@jaklubimy)

„Cała szkoła mówi o mnie” Michelle Quach to świetnie napisana książka o życiu współczesnych nastolatków.

Akcja powieści „Cała szkoła mówi o mnie” Michelle Quach, dzieje się w Stanach Zjednoczonych. Główna bohaterka, Eliza Quan – córka chińskich emigrantów, jest typową szarą myszką. Uczy się dobrze i pisze do szkolnej gazetki o nazwie „Sygnalista”. Poza tym stara się nie rzucać w oczy. Najchętniej chodzi w za dużym, bezbarwnym swetrze.

Ma jednak ambicję i postanawia kandydować na redaktora naczelnego „Sygnalisty”. Jednak niespodziewanie wybory wygrywa były baseballista – Len. I wtedy się zaczyna!

To niepowodzenie mobilizuje Elizę do bardziej zdecydowanych działań i w końcu dziewczyna staje się szkolną gwiazdą. Jednak popularność i rozpoznawalność ma też swoje ciemne strony – szczególnie w dobie Internetu. Gdy nastolatka zostaje przyłapana na czułościach z chłopakiem, wylewa się na nią fala hejtu.

Książka „Cała szkoła mówi o mnie” Michelle Quach na szczęście kończy się happy endem, ale pokazuje też styl życia i problemy współczesnych nastolatków. Mimo to, powieść jest raczej zabawna niż moralizatorska i stanowi interesującą lekturę. Serdecznie polecamy!

Katarzyna Bonda wydała kolejną książkę z serii „Hubert Meyer. Psycholog śledczy” pt. „Klatka dla niewinnych”

Powieść „Klatka dla niewinnych” zaczyna się przerażającą sceną. Mały chłopiec słyszy kłótnię rodziców. Później znajduje martwą matkę i zasypia przy jej zimnym ciele.

Jak powiedział Alfred Hitchcock:

Film powinien zaczynać się od trzęsienia ziemi, potem zaś napięcie ma nieprzerwanie rosnąć.

I podobnie jest z powieścią Katarzyny Bonda. Po prologu, który ma miejsce w 2013 roku przenosimy się do teraźniejszości – konkretnie przełomu stycznia i lutego 2021 r. To wtedy Hubert Meyer przybywa do Warszawy, by zbadać sprawę śmierci Stasi Figas – matki zamordowanej przed laty kobiety.

W trakcie śledztwa odkrywa, że pod płaszczykiem normalności i wykonywania prestiżowych zawodów, grupa ludzi praktykuje bardzo dyskusyjne rozrywki. Chodzi o BDSM (bondage & discipline; sadism & masochism – wiązanie i dyscyplina, sadyzm i masochizm) czyli formę dominacji i przemocy.

Sprawa morderstwa matki chłopca łączy się z obecną, a ta z kolei ma związek z zaginięciem kilkunastu osób. Z uwagi na stosowane praktyki, pojawiają się też szantaże i wymuszenia. Niemal w samym finale książki dochodzi do zbiorowego morderstwa aż 9 osób zawieszonych w „klatkach” na drzewach, niczym makabryczna artystyczna instalacja.

Powieść „Klatka dla niewinnych” Katarzyny Bondy jest przerażająca, bo ukazuje drugą twarz ludzi, jakich możemy mijać na ulicy – wszak rzecz dzieje się w samym centrum Warszawy. Powieść jest też jednak fascynująca i bardzo wciągająca. W tej książce autorka wprowadziła wiele postaci i wiele wątków. Mimo to czytelnik jest w stanie ze skupieniem podążać za historią każdego z nich. Dodatkowo autorka przekazuje także sporą dawkę wiedzy na temat BDSM.

To wszystko sprawia, że trudno jest się oderwać od lektury „Klatki dla niewinnych”. Zaskakuje też finał powieści. Gdy wydaje się, że śledztwo jest zakończone, a Hubert Meyer powraca do swojego domu. Dochodzi do spotkania, którego się nie spodziewał. W tym miejscu książka się urywa. Można się więc domyślić, że Katarzyna Bonda szykuje już kolejną powieść w tej serii.

Tymczasem serdecznie polecamy „Klatkę dla niewinnych” i czekamy na kolejną książkę!

„Nikt nie musi wiedzieć” Katarzyny Bondy to książka wydana w 2021 roku.

Jest to kolejna pozycja z serii „Hubert Meyer. Psycholog śledczy” i jest to powieść bardzo aktualna, ponieważ jej akcja toczy się w czasie pandemii.

W książce mamy trzy wątki. Pierwszy dotyczy emerytowanego policjanta, który zastrzelił dealera narkotykowego. Tu Meyer proszony jest o wyciszenie sprawy, by śledczy nie dotarli do dawnego gliny.

Drugi to Bożena – jedna z dawnych kochanek, która prosi o wyjaśnienie sprawy śmierci jej syna. Jak się okazuje, jest to także syn naszego profilera.

Trzeci wątek to sprawa, która miała być przykrywką dla sprawy policjanta. Chodzi o zabójstwo młodego człowieka w zamku w Mosznej.

Gdy na początku Katarzyna Bonda wprowadza wszystkie wątki, nieco trudno jest nadążyć za ilością spraw i postaci. Później jednak bez problemu można podążać za wielce wciągającą fabułą powieści „Nikt nie musi wiedzieć”.

Po zabójstwie w Mosznej, następują jeszcze dwa morderstwa – to sprawca pozbywa się świadków. Tym razem Hubert Meyer ma utrudnione zadanie, ponieważ równocześnie prowadzi trzy śledztwa. Co więcej, czas pandemii to specyficzny okres. Na przykład na nagraniach z monitoringu trudno rozpoznać poszczególne osoby, ponieważ mają na twarzach maski.

Finalnie jednak profilerowi udaje się rozwikłać zagadkę i wskazuje zabójcę. Podobnie jednak jak na początku książki, namnożono wiele wątków i osób, podobnie jest z końcem powieści. Dowiadujemy się, że morderca próbował uciec z kraju i porwał samolot, ale autorka nie kończy tego wątku i nie wiemy, co się finalnie stało ze sprawcą. Policjant który zastrzelił dealera prawdopodobnie uniknął kary, ale też nie wynika to jasno z treści książki. Dowiadujemy się również, że syn Bożeny i Huberta zostaje pochowany, ale kto go zabił, pozostaje niewyjaśnione.

Wydaje się więc, że autorka książkę pisała bardzo szybko i być może stąd wynikają nie do końca dopracowane detale i nie wyjaśnione wątki. Mimo to, w swojej głównej części dotyczącej śledztwa w zamku, powieść „Nikt nie musi wiedzieć” jest bardzo wciągająca i dobrze napisana. Polecamy!

Ilona Gołębiewskia to urodzona w 1987 roku autorka poczytnych powieści dla kobiet. Jej najnowsza książka pt. „Zmysły” swoją premierę miała w maju tego roku.

Powieść zaczyna się nieco topornie. Dwie główne bohaterki poznajemy w momencie, gdy wychodzą na opuszczony hotelowy taras by pić wino. Razi jednak nieco prostacki język, jakim na początku książki rozmawiają dwie główne bohaterki „Zmysłów” – Eliza i Zośka. Dalej jednak autorka się rozkręca i dalsza część jest bardzo ciekawie napisana.

Powieść „Zmysły” Ilony Gołębiewskiej to historia dwudziestokilkulatki – Elizy. Kobieta pracuje w firmie swojego narzeczonego, mieszka w pięknym apartamencie w warszawie i wszystko wygląda wręcz idealnie. Jak się jednak okazuje, to tylko pozory. Jej partner Robert ukrywał przed Elizą ciemne interesy, a ją samą traktował przedmiotowo.

Gdy mydlana bańka pęka Eliza zamieszkuje u przyjaciółki z zespołu, z którym występuje w weekendy – Zośki. W międzyczasie poznaje tajemniczego Natana. Gdy kobieta zaczyna mu ufać, dowiaduje się o zaskakujących faktach z jego przeszłości. Jest bardzo zagubiona i nie wie już, komu wierzyć. Finalnie jednak książka kończy się happy endem.

Jednak powieść „Zmysły” nie jest typowym „romansidłem” a powieścią, w której poruszane są tak ważne tematy jak toksyczne związki czy problemy z prawem. Autorka pokazuje też, jak ważne jest życie w zgodzie z sobą, swoją pasją i przekonaniami. Polecamy!