Zaginięcie dziecka to traumatyczna sytuacja dla rodziców, a jak informuje policja, skala tego zjawiska jest ogromna.
Jak zatem uniknąć takiej sytuacji oraz jak się zachować, gdy już do niej dojdzie!
Ile dzieci ginie w Polsce?
Jak informuje policja, ucieczki dzieci i nastolatków najczęściej spowodowane są przez różne problematyczne sytuacje w domu czy w szkole. Takie zdarzenia przez służby określane są jako kryzys emocjonalny i okazuje się, że w skali roku dochodzi do wielu zaginięć.
Każdej doby policjanci otrzymują zgłoszenia dotyczące dzieci i młodzieży znajdujących się w kryzysie emocjonalnym.
Takie interwencje są zawsze priorytetem, bo życie i zdrowie człowieka są najważniejsze.
➡️ Dzięki działaniom funkcjonariuszy z Centralne Biuro Zwalczania Cyberprzestępczości* w 2025 r. udało się dotrzeć do blisko 1500 osób poniżej 18 r. ż, które potrzebowały pomocy.
🔹 838 osób wymagało hospitalizacji,
🔹 662 osoby zostały przekazane pod opiekę najbliższych.
– czytamy na profilu policji.
Zaginięcie dziecka kiedy zgłosić?
Izabela Pajdała przeprowadziła wywiad z Anetą Bańkowską, psycholożką, koordynatorką linii wsparcia Fundacji ITAKA. Z rozmowy wynika, że nie ma jednej odpowiedzi na to pytanie.
Bardzo często pojawia się pytanie i niepewność, co z tym zrobić, czy np. poczekać, aż dziecko wróci, czy zgłaszać zaginięcie. (…)
Pojawia się lęk i niepewność, czy ich reakcja nie będzie nadmiarowa lub czy powinni zgłosić zaginięcie natychmiast, bo boją się zaniedbania i niedopilnowania.
– mówi Aneta Bańkowska.
I dodaje:
Warto jednak pamiętać, że powiadomienie służb nie jest karą, a konsekwencją tego, że martwiliśmy się o dziecko i nie wiedzieliśmy, czy jest bezpieczne.
Zatem moment zgłoszenia zależy od całego kontekstu sytuacji oraz decyzji rodziców czy opiekunów.
Natomiast kiedy ucieczki z domu miały miejsce już kilka razy:
…zgłoszenie na policję to sposób na postawienie granicy, a często też impuls do podjęcia kolejnych kroków, np. rozpoczęcia terapii rodzinnej.
Jak zareagować po powrocie dziecka?
Aneta Bańkowska podkreśla, że nawet jeśli dziecko chciało „ukarać” rodzica swoim zniknięciem, to samo też przeżywa ogromny stres. Być może nie ma się gdzie podziać, jest głodne, zmarznięte, lub miało nieprzyjemne sytuacje w czasie swojej ucieczki. Z tego względu ekspertka radzi.
Kiedy dziecko wróci do domu – nie ma znaczenia, czy samo czy doprowadzone przez funkcjonariuszy – to przede wszystkim trzeba się ucieszyć. I naprawdę warto, żeby te emocje były szczere i pozytywne, że jest całe i zdrowe.
(…) moment powrotu niech będzie zaspokojeniem podstawowych potrzeb dziecka. Niech ma możliwość zjedzenia, wykąpania się, wyspania. Nie jest to moment na długie rozmowy. Warto też zapytać dziecko o to, czego potrzebuje, bo może się okazać, że coś się takiego stało, że trzeba od razu zainterweniować.
Poważne rozmowy lepiej jest zostawić na drugi dzień. Natomiast po powrocie dziecka do domu, najlepiej dać mu ciepło i komfort.
Zaginięcie dziecka – jak uniknąć?
Ucieczka dziecka to zazwyczaj efekt kumulacji problemów w domu lub w środowisku rówieśniczym lub szkolnym. Aneta Bańkowska mówi o dwóch sytuacjach, gdy dziecko powie wcześniej o swoim problemie, lub gdy go ukrywa.
…jeśli dziecko powie nam, że coś się dzieje. I ta reakcja jest bardzo ważna, zarówno przez dorosłych w szkole, jak i przez rodziców. Ale zdarza się również, że nasz nastolatek o tym, co się dzieje, powie po czasie albo będzie bardzo umiejętnie ukrywał swój problem.
To dlatego bardzo ważne jest budowanie wzajemnego zaufania i poczucia bezpieczeństwa u dziecka, ale trzeba pamiętać, że jest to proces wieloletni.
Można temu zapobiec, wspierając dziecko i budując w nim od małego takie przekonanie, że jeżeli coś się dzieje trudnego, to my jako rodzic zawsze mu pomożemy i staniemy po jego stronie. Taka relacja kształtuje się jednak przez wiele, wiele lat.
Ale kiedy przyjdzie moment próby, że dziecko będzie tej pomocy potrzebowało, ważne jest to, co z tym zrobimy. To może determinować późniejsze wybory dziecka i to, czy zwróci się w trudnej sytuacji do nas lub do tzw. bezpiecznego dorosłego.
– podkreśla ekspertka.
